2015-10-27----- <AMSTERDAM ALTERNATIVE> "Strijd ADM vs. vastgoedmafia" ||| "Battle ADM vs. real estate mafia"

(English below)

==============

De strijd van kunstenaarsbolwerk ADM versus de vastgoedmafia

De ADM is een organisch gegroeid dorp in het Westelijk Haven gebied van Amsterdam. Al 17 jaar wonen en werken hier veel verschillende mensen. Het terrein vormt een thuisbasis voor kunstenaars en idealisten,  maar ook voor vleermuizen, ijs- en andere rare vogels. Veel gezinnetjes ook; tientallen kinderen zijn hier geboren en opgegroeid.

Begin dit jaar begint het te rommelen. In januari verliest Chidda, de BV die op het moment de eigendomspapieren bezit, een kort geding. Hiermee probeerde hij bij de rechter onbelemmerd en vrije toegang op het terrein te krijgen. De rechter heeft de vordering afgewezen. Ferry Sint, eigenaar van Chidda en schoonzoon van de geliquideerde eigenaar Bertus Lüske, laat het hier niet bij zitten. April dit jaar worden de bewoners van het ADM terrein gedagvaard via een bodemprocedure. Hier vordert hij de ontruiming van het terrein zonder dat hij daar concrete plannen voor heeft aangeleverd.

Wie de geschiedenis van ADM kent weet dat de dagvaarding niet alleen een bedreiging vormt voor de bewoners, maar begrijpt dat de kwestie een aanval is op het samenleven, de creativiteit en het recht op zelfbeschikking. Het ADM terrein is al tientallen jaren lang een blok aan het been in de geschiedenis van de gemeente Amsterdam. Bertus Lüske heeft het terrein in 1997 van de gemeente gekocht. De man stond toen al bekend als een dubieuze vastgoedspeculant. Er zijn behoorlijk wat aanwijzingen dat Lüske niet alleen in de vastgoed actief was, maar ook in drugspraktijken en andere criminele zaken. Na de verkoop aan Lüske werd het terrein een doorn in het oog van de gemeente en de politie. De verhalen gaan dat het werd gebruikt als doorvoerhaven van drugs en voor andere illegale praktijken. In een periode waarin krakers nog niet gezien werden als vijanden voor de maatschappij, leek een verovering van het gebied door activisten en kunstenaars een uitkomst. Het was de gemeente die de pioniers van ADM tipte om het terrein in te nemen. Dit gebeurde na de ontruiming van de Graansilo, aan de Westerdokdijk te Amsterdam in 1996.  In 1997 werd het ADM-terrein gekraakt door de huidige bewoners.

De politie keek toe en de gemeente keek weg. De familie Lüske was haar doorvoerhaven kwijt. Meneer Lüske was woedend. Een paar maanden na de kraak verzamelde hij een knokploeg en dacht zijn terrein terug te kunnen veroveren. Met een shovel sloeg hij in op het hoofdgebouw terwijl de nieuwe bewoners daar lagen te slapen. De agressieve benadering van Bertus Lüske bezorgde hem een gevangenisstraf.

Vanaf toen hebben de krakers zonder veel tegenwerking hun gemeenschap opgebouwd. In de afgelopen 17 jaar is de ADM organisch gegroeid tot een woon- en werkgemeenschap met een eigen identiteit. Haar bestaansrecht heeft ze inmiddels verdiend. In de alternatieve scene heeft ADM op internationaal niveau een plek veroverd. Jaarlijks komen muzikanten, kunstenaars en theatermakers van over de hele wereld naar het terrein om inspiratie op te doen en hun kunsten te vertonen en te delen. Festivals, zoals o.a. Robodock, Het Ruimte Festival, Het Water Festival, Lucht Festival, de ADM Wintergames, zijn ontstaan op de ADM en de concepten worden gebruikt over de hele wereld. De ADM´ers houden al 17 jaar hetzelfde principe; alles blijft non-profit en underground.

Mevrouw Bos, de weduwe van Lüske, heeft de zaak na de dood van haar man een tijd laten rusten. Chidda BV, één van de vele BV´tjes die de familie op haar naam heeft, heeft nu dus de bewoners meermaals gedagvaard. Eigenlijk lopen er nu allerlei procedures door elkaar heen. Om het gebied te claimen worden lukraak plannetjes bedacht, waarvan vanaf meet af aan duidelijk dat deze onhaalbaar zijn. Denk aan  plannen zoals cacao loodsen, immigranten huisvesting in containers en scheepssloperij. Van dit laatste beweert Chidda nu een huurcontract te bezitten die hij zou zijn aangegaan met een partij ´waarvan hij nu nog niet de naam wil noemen´. De vaagheid en de veelheid aan plannen maken duidelijk dat het de Lüske's er vooral om gaat het terrein uiteindelijk met vette winst -zeker 50 miljoen euro- te kunnen doorverkopen. Op kosten van de gemeente, in dit geval.

De gemeente heeft echter altijd nog het recht van eerste koop. Bovendien is het maar zeer de vraag of het slopen van schepen, waarbij diverse milieubelastende stoffen vrij komen, valt onder de beperkende voorwaarden van het koopcontract. Hierin staat dat er enkel een scheepswerf gevestigd mag worden. De rechter kan pas oordelen over de haalbaarheid van de ‘vermeende’ plannen, wanneer de gemeente een uitspraak heeft gedaan over wat ze wil met het ADM terrein.


ADM’ers beseffen dat ze zich in een moeilijk politiek klimaat begeven. Al zijn de plannen van Lüske nog zo onduidelijk, het economisch rendement denken is vandaag de dag dominant. Veel kraakplekken en culturele broedplaatsen zijn ontruimd. De ADM levert misschien geen zichtbaar geld op, maar dit soort  autonome en experimentele plekken vormen een inspiratie voor nieuwe ideeën en initiatieven. De dagvaarding betekent niet meteen dat het einde van de ADM in zicht is, maar bedreigend voelt het wel. Niet alleen voor de ADM als woon- en werkplek, maar voor iedereen die zich verbonden voelt met waarden waar de ADM voor staat. Als de bewoners van de ADM ook al moeten verhuizen, waar verhaalt Amsterdam haar naam als ruimdenkende en tolerante stad?

• Voor het behoud van de ADM, teken en verspreidt de petitie!! www.adm.amsterdam/petition

Written by: Yke Maas / ADM

Photo by: Patricia Overdam / ADM

 

=================================

Originele artikel hier ||| Original article here

=================================

 

The battle of artist's stronghold ADM versus the real estate mafia

 

The ADM is an organic grown village in the Western Harbor area of ​​Amsterdam. For almost 17 years, many different people live and work here. The terrains is the home base for artists and idealists, but also for bats, kingfisher and other exotic birds. Lots of families too; Dozens of children were born and raised here.

Beginning this year it's been stirred up. In January, Chidda, the Limited Company which currently has the ownership documents, is losing a court case in short. With this he tried to obtain unrestricted and free access to the terrain. The court has rejected the claim. Ferry Sint, owner of Chidda and son-in-law of the liquidated owner Bertus Lüske, doesn't want to give in. In April this year, the residents of the ADM terrain are summoned in a 'bodem procedure' (=> court case in-depth). In this he demands the eviction of the terrain without having concrete plans for it.

Those who know the history of ADM know that the summons is not only a threat to residents, but understands that the issue is an attack on cohabitation, creativity and the right to self-determination. The ADM terrain has been a millstone around the neck of the municipality of Amsterdam for decades. Bertus Lüske bought the terrain in 1997 from the municipality. The man was then already known as a dubious real estate speculator. There are quite a few indications that Lüske was not only active in real estate but also in drugs related practices and other criminal matters. After the sale to Lüske, the terrain became a thorn in the side of the municipality and the police. The stories goes that it was used as a transit port of drugs and for other illegal practices. In a period when squatters were not seen as enemies for society, a conquest of the area by activists and artists seemed favourable. It was the municipality that tipped off the pioneers of the ADM to take over the terrain. This happened after the eviction of the Grainsilo, at the Westerdokdijk in Amsterdam in 1996. In 1997 the ADM terrain was squatted by the current residents.

The police just looked and the municipality looked away. The Lüske family lost her transit port. Mr. Lüske was furious. A few months after the squatting he gathered a gang of muscle-men and thought that he would be able to reconquer his territory. With a shovel he pounded the main building while the new residents were sleeping. The aggressive approach of Bertus Lüske landed him a prison sentence.

From then on, the squatters have built up their community without much opposition. In the past 17 years, the ADM has grown into a living- and working community with its own identity. Her right to exist she has earned by now. In the alternative scene, ADM has conquered a place at international level. Every year, musicians, artists and theater makers from all over thew orld come out to the terrain to gain inspiration and to show and share their arts. Festivals, such as Robodock, The Space Festival, The Water Festival, Air Festival, and the ADM Winter Games, originated on the ADM and the concepts are used throughout the world. The ADM-rs have the same principle for 17 years; Everything remains non-profit and underground.

Mrs Bos, the widow of Lüske, let the case rest after her husband's death for a while. Chidda BV, one of the many BV's that the family has in her name, has now repeatedly summoned the residents. Actually, there are all kinds of conflicting procedures. In order to claim the area, random plans are being drawn up, which are obviously not viable from the start. Think of plans like cocoa warehouses, immigrants housing in containers and shipwrecking. Of this latter, Chidda now claims to have a lease contract that he would have entered into with a party "which he does not want to reveal the name." The vagueness and the multitude of plans make it clear that the Lüske's are especially concerned with the fact that the terrain can be ultimately sold with a huge profit - certainly 50 million euros. At the expense of the municipality, in this case.

However, the municipality always has the right to purchase first. In addition, it is very questionable whether the demolition of ships, which releases various environmentally harmful substances, is subject to the restrictive terms of the purchase contract. In this it stated that only a shipyard can be established. The court can only judge the feasibility of the "alleged" plans if the municipality has decided on what it wants with the ADM terrain.


ADM-rs realize that they are entering a difficult political climate. Although Lüske's plans are still unclear, the 'economical yield thinking' is dominant today. Many squats and cultural breeding spaces have been evacuated. The ADM may not deliver visible money, but these kind of autonomous and experimental places are an inspiration for new ideas and initiatives. The summons does not mean that the end of the ADM is in sight, but it feels threatening nonetheless. Not only for the ADM as a living- and workplace, but for anyone who is connected with the values where the ADM stands for. If the residents of the ADM also have to move out, On what bases Amsterdam its fame for being a broad-minded and tolerant city?

To preserve the ADM, sign and spread the petition !! www.adm.amsterdam/petition

Written by: Yke Maas / ADM

Photo by: Patricia Overdam / ADM