2015-10-21----- <AMSTERDAM ALTERNATIVE> "The history of the ADM: a lesson for the future"

(Nederlands onderaan)

===================

The history of the ADM: a lesson for the future

 

When the sand was being poured on fertile farmland west of Amsterdam in the postwar economic boom of the 1960’s to create the ‘Westhaven’ wharf of the Amsterdam Dry-dock Company (ADM), no-one could foresee the fertile and creative future that lay awaiting. The old dry-dock company ADM was one of the pioneers in the western reaches of the Port of Amsterdam. Limited space in Amsterdam North was a reason to venture west and build bigger and better facilities. When crises in the shipbuilding industry forced her to leave little more than a decade later she made way for one of Europe’s largest cultural free-havens and eventually the ADM as we know her today was born.

The ground that the ADM built on was sand piled on top of fertile clay – meters of it, to bring it above sea level. With this the ADM ‘Westhaven’ became an island of industrial activity in an extensive agricultural polder landscape. While it lasted. Finished in 1965, the huge hall and office building were in use for only 12 years before financial troubles became evident. The company ADM could not keep her head above water and had to retreat from the western harbor with her tail between her legs. The first occupation by artists was in 1987 and the ADM has been used for cultural purposes for almost 30 years with the current ADM community having grown over the last 18 years. The new inhabitants of the ADM live among trees in gers, wagons and self-made houses, or on boats in the shallow harbor.  Since the occupation a forest has grown on the ADM and it has become an oasis of green in an extensive industrial landscape.

The company ADM specialized in reparations of large ships. Floating dry-docks lay in the harbor and were accessed by one small high pier and one long low pier. Cranes ran on rails along the long pier and could carry items into the huge, wide, open hall where they were repaired. Metal was cut, bent, riveted and welded to ensure the floating industrial giants could carry on in their work; carrying resources from poorer to richer countries. However, the economic boom that had motivated the building of the new wharf in the western harbors did not last and the ADM went bankrupt. Nonetheless a few decades later the sound of welders is still to be heard in the hall on the ADM. Artists and builders use scrap metal to build wood-heaters, theater decors, furniture and sculptures. The ADM is home again to craftsmen, but to those who prefer to re-use resources rather than building the vessels with which resources are sucked dry.

From the moment of her creation the ADM has been the toy of real estate speculators. Riding on the postwar economic boom the company ADM purchased a leasehold property – then still a piece of agricultural polder. They poured sand over the fertile soil, dug out a harbor, built a huge hall and an office building and fixed a few ships. As the industrial boom they were riding on crashed they were offered a lifeline – to buy the property outright for a very small sum (1,5 million gulden) so that they had an injection of capital and could afford to pay their workers. As the company ADM sank into bankruptcy the ownership of the property ADM ‘Westhaven’ was shuffled through different companies. Eventually, twenty years after the bankruptcy the notorious real estate speculator Bertus Lüske bought the property for a miserly €27 million in a dodgy deal. The new owner tried several times to sell the property for many times more than his original buying price but this was prevented by the legal conditions in the property contract. Again, eighteen years after buying it, the heirs of the late Bertus Lüske are trying to remove the ADM community so that they can at last make some money over the back of the municipality and the people of Amsterdam.

Meanwhile, the current ADM community tries to consciously live with as little money as possible, focusing on re-use and recycling as a way to live efficiently and cheaply. The rigid arms of bureaucracy have little influence on the decisions that are made, and space and time can be spent freely. While so much of the outside world seem to be wrestling against gravity trying to make money out of nothing, on the ADM people are doing their best to make something, without money.

The story of the ADM is the story of the fate of industrialization. While world leaders in oil and gas are pulling out of this business the Port of Amsterdam continues to blunder forth towards an outdated future ideal of continual industrial growth. While the gross of society is talking about finite resources and local production and consumption the port thinks it can grow endlessly. Let the past of the ADM be a lesson, and let the current ADM play a part in testing an alternative diverse and interesting future •

Written by: Bep Schrammeijer (ADM)

 

=================================================

The original article can be read here ||| Originele ertikel staat hier

=================================================

 

 

De geschiedenis van de ADM: een les voor de toekomst



Toen het zand op vruchtbare landbouwgrond ten westen van Amsterdam werd gespoten, in de naoorlogse economische 'boom' van de 1960's om de 'Westhaven' werf van de Amsterdamse Droogdok Maatschappij (ADM) te creëren, kon niemand de vruchtbare en creatieve toekomst voorstellen die in het verschiet lag. Het oude droogdokbedrijf ADM was een van de pioniers in de westelijke uithoeken van de Haven van Amsterdam. Beperkte ruimte in Amsterdam Noord was een reden om naar het westen uit te wijken en grotere en betere faciliteiten te bouwen. Toen crises in de scheepsbouwindustrie haar dwong om meer dan een decennium later te vertrekken, maakte ze plaats voor een van Europa's grootste culturele vrijhavens en uiteindelijk werd de ADM zoals we haar vandaag de dag kennen, geboren.

De grond waarop de ADM bouwde, was zand opgespoten bovenop de vruchtbare klei - meters dik, om het boven de zeespiegel te brengen. Hiermee werd de ADM 'Westhaven' een eiland van industriële activiteit in een uitgebreid landbouw-polderlandschap. Zo lang als het duurde. De grote hal en het kantoorgebouw werden in 1965 opgeleverd en vervolgens maar 12 jaar gebruikt voordat financiële problemen zich voordeden. Het bedrijf ADM kon haar hoofd niet boven water houden en moest zich terugtrekken uit de westelijke haven met haar staart tussen haar benen. De eerste bezetting door kunstenaars was in 1987 en de ADM is al bijna 30 jaar voor culturele doeleinden in gebruik,, met de huidige ADM-gemeenschap die de afgelopen 18 jaar is gegroeid. De nieuwe bewoners van de ADM leven tussen bomen in gers, woonwagens en zelfgebouwde huizen, of op boten in de ondiepe haven. Sinds de bezetting is een bos gegroeid op de ADM en is het een oase van groen geworden in een uitgebreid industrieel landschap.

Het bedrijf ADM specialiseerde in reparaties van grote schepen. Drijvende droogdokken lagen in de haven en waren bereikbaar door een kleine hoge pier en een lange lage pier. Kranen reden over de rails op de lange pier en konden items vervoeren naar de grote, ruime, open hal waar ze werden gerepareerd. Metaal werd gesneden, gebogen, geklonken en gelast om ervoor te zorgen dat de drijvende industriële reuzen hun werk konden voortzetten; grondstoffen vervoeren van armere naar rijkere landen. De economische 'boom' die de bouw van de nieuwe werf in de westelijke havens had veroorzaakt, duurde echter niet voort en de ADM ging failliet. Niettemin is enkele decennia later het geluid van lassers nog steeds in de hal van de ADM te horen. Kunstenaars en bouwers gebruiken schroot om houtkachels, theater-decors, meubels en beeldhouwwerken te bouwen. De ADM is weer een thuis voor ambachtslieden, maar nu voor hen die liever de grondstoffen hergebruiken in plaats van om de vaartuigen te bouwen waarmee grondstoffen worden uitgeput.

Vanaf het moment van haar creatie is de ADM het speelgoed van vastgoedspeculanten. Meeliftend op de economische 'boom' van de naoorlogse decennia, de onderneming ADM verwierf een stuk grond - toen nog een landbouwpolder, middels een huur-koop overeenkomst. Ze spoten zand over de vruchtbare grond, baggerde een haven uit, bouwde een grote hal en een kantoorgebouw en repareerden een paar schepen. Toen de industriële 'boom', waarop ze dreef instortte, werd haar een reddingsboei aangereikt - om de grond rechtstreeks te kopen voor een zeer laag bedrag (1,5 miljoen gulden), zodat ze een kapitaalinjectie kreeg en haar werknemers weer kon betalen. Toen het bedrijf ADM failliet aan het gaan was, ging het eigendomsrecht van het bedrijf ADM 'Westhaven' door de handen van verschillende bedrijven. Uiteindelijk, twintig jaar na het faillissement, kocht de beruchte onroerend-goed speculatant Bertus Lüske het terrein voor een miserabele € 27 miljoen in een dodgy deal. De nieuwe eigenaar heeft meerdere malen geprobeerd om het onroerend goed te verkopen voor vele malen meer dan de oorspronkelijke koopprijs, maar dit werd voorkomen door de wettelijke voorwaarden in het vastgoedcontract. Nog eens achttien jaar na het kopen, proberen de erfgenamen van de overleden Bertus Lüske de ADM-gemeenschap te laten verwijderen, zodat ze eindelijk wat geld kunnen verdienen over de rug van de gemeente en de inwoners van Amsterdam.

Ondertussen probeert de huidige ADM-gemeenschap bewust te leven met zo weinig mogelijk geld, waarbij ze zich richten op hergebruik en recycling als een manier om efficiënt en goedkoop te leven. De stijve armen van de bureaucratie hebben weinig invloed op de beslissingen die gemaakt worden, en ruimte en tijd kunnen vrij worden ingevuld. Terwijl zovelen in de buitenwereld lijken te worsten tegen de zwaartekracht, die proberen om geld uit niets te verdienen, op de ADM doen de mensen hun best om iets te maken zonder geld.

Het verhaal van de ADM is het verhaal van het lot van industrialisatie. Terwijl de wereldleiders in olie en gas zich uit deze zaken terugtrekken, blijft de haven van Amsterdam blunderen naar een verouderde toekomstige ideaal van voortdurende industriële groei. Terwijl de meerderheid van de maatschappij spreekt over eindige middelen en lokale productie en consumptie, denkt de haven dat ze eindeloos kan groeien. Laat het verleden van de ADM een les zijn en laat de huidige ADM een rol spelen bij het testen van een alternatieve, diverse en interessante toekomst.

Geschreven door: Bep Schrammeijer (ADM)