2010-09-28----- <PAROOL> "We zijn zo vogelvrij" ||| "We’ll soon be sitting ducks"

Berk, Louise and Puck were interviewed by columnist Frenk der Nederlanden about the upcoming "no-squatting law". This new law came into force on October 1st. (2010). The title "We zijn zo vogelvrij" translates as "We'll soon be sitting ducks"

(English below)

=============

 

"We zijn zo vogelvrij"


Met het kraakverbod per 1 oktober dreigen de ADM-bewoners ontruimd te worden.


door: Frenk der Nederlanden

In het mailadres was de naam Rebella de Woeste verwerkt, maar uit haar brief sprak verwarde wanhoop. "We hebben geen flauw idee wat de anti-kraakwet voor ons gaat betekenen. Wat wel zeker is, is dat de politiek wil dat we verdwijnen. Oplossen in het niets. En dat is best moeilijk, als je niet wilt oplossen in het niets."

En dus reed ik in pissig PVV-weer naar het Westelijke Havengebied. Ooit was het hier, ver weg van de bewoonde wereld, vrijheid, blijheid. Maar Hedonia en Vaalmuiden zijn verdwenen en Ruigoord is niet meer dan een postzegeltje tussen de olietanks. Alleen ADM is nog over. Over drie dagen zijn de meer dan honderd bewoners van het gekraakte terrein aan het Noordzeekanaal in naam der wet crimineel. Rebella: "En dan zijn we een bedreigde menssoort."

Aan het begin van het ADM-terrein werd ik opgewacht door een jonge reiger. Brutaal keek het dier me aan, alsof het zeggen wil: "Kijk een burger." Voorbij de woonwagens van de zigeuners opende een vrolijk lachende man het hek. Een kampeerterrein in de regen. Op een caravan was met sierlijke letters "J'em in loaf" geschreven.

Rebella, die in werkelijkheid Louise bleek te heten, gidste me over de drassige paden. Tussen het uitbundige groen stonden pipowagens, bestelbusjes, SRV-karren, touringcars, tenten, bouwketen, strohuisjes en romneyloodsen. En kunstwerken, heel veel kunstwerken, van autowrakken, sloophout en roestig staal.

Aan de gevel van de grote loods hing een levensgroot spandoek: 'Stop kraakverbod, wij blijven'. En dat was wat Louise (Dordrecht, 1967) stadsgids en organisator van kinder-activiteiten, maar wilde zeggen. Al elf jaar woont ze met zoon Puck in een eigenhandig vertimmerde bouwkeet. De houtkachel snorde, het dak lekte niet, de honden Patsi en Poes doken meteen onder mijn stoel. "De wet geeft de haven een wapen om ADM definitief de nek om te draaien."

"De wet geeft de haven een wapen om ADM definitief de nek om te draaien."

zei Louise verbeten. "Het zal misschien nog even duren voordat wij aan de beurt zijn, maar vanaf donderdag zijn we vogelvrij. En dat is compleet belachelijk. Iedereen heeft recht op een dak boven het hoofd. Krakers hebben de stad beschermd. Grote kraak-acties hebben hele buurten voor sloop behoed."

Ze werd bijgevallen door een jongen met vlechtjes in zijn haar. Hij heette Berk en Berk (Amsterdam, 1983) hekelde de hypocrisie van de gemeente. "In heel Europa wordt de individuele vrijheid bedreigd. Alles wat maar enigszins afwijkt van de norm moet verdwijnen. Geen hoeren meer, geen daklozen, geen illegalen, en nu de krakers. Hupsakee. Opgeruimd staat netjes. Maar Amsterdam wordt er niet vrolijker op."

Louise: "Sommige mensen zijn nu eenmaal anders dan anderen. Hier kunnen we nog leven zoals we willen. En je moet heel wat in je mars hebben om hier te kunnen wonen. Ver buiten de stad, geen winkels, geen vervoer. We bouwen alles zelf."

Berk: "Waarom moet dit weg terwijl al zoveel kantoren leeg staan. Bovendien leven hier ook nog bedreigde dieren, zoals rugstreeppadden en salamanders."

Puck (12) "Iedereen haat ons. Ik vind het oneerlijk."

Tijdens de rondleiding lieten Louise en Berk zien dat het Havenbedrijf  steeds meer greep op het terrein krijgt. De woonboten van de krakers waren al verdrongen door binnenvaartschepen en kolenboten. Louise: "Alles wordt aangeharkt. De stad gaat langzamerhand dood. Maar de mensen worden er niet gelukkiger van. Veel krakers zullen voor het buitenland kiezen, waar de vrije geest nog wel kan waaien."

We eindigen in de biologische moestuin, de belangrijkste leverancier van de ADM-volkskeuken. Trots overhandigde Berk me een pompoen.

Waar kraken al niet goed voor is.

==========================
"We’ll soon be sitting ducks"


When the new 'no-squatting law', coming into force on October 1st., the ADM resident fear an eviction.

by: Frenk der Nederlanden

In the mail-address the name "Rebella de Woeste" appeared, but from her letter I sensed confusion and despair. "We have no clue what that new no-squatting-law has in store for us. What we do know for sure is that the politicians don't want us anymore. To be terminated. But that's rather difficult, if you don't want to be terminated."

And thus I drove in miserable PVV weather to the Western Harbour area. Once it was, far from the urban city, freedom and happiness for all. But "Hedonia" and "Vaalmuiden" have disappeared and "Ruigoord" is just a little post-stamp between the oil-tanks. It's only the ADM that has survived. In three days time the more than hundred residents will be labelled "criminal" in the name of the new law. Rebella: "And then we are an endangered species"

At the entrance I'm welcomed by a young heron. He looked at me rather cheeky, as if he was saying: "Look, a towns-man". After having passed the trailers of the gypsies, a happy smiling man opened the gate. A camp-site in the rain. On a caravan someone had written with curvy lines: "J'em in Loaf"

Rebella who actually happened to be called Louise, guided me over the marshy paths. Among the lush green stood gypsy caravans, vans, SRV-trailers, coaches, tents, touring cars, straw houses and Romney sheds. And artwork, lots of artwork, from car wrecks, scrap wood and rusted steel.

On the wall of the huge warehouse hung a life-sized banner: "Stop squatting prohibition, we continue." And that was what Louise (Dordrecht, 1967) city guide and organiser of children's activities, but wanted to say. Eleven years she lives with son Puck in a self refurbished site office. The wood stove whirred, the roof didn't leaked, her two dogs Patsi and Poes crawled immediately under my seat. "The law gives the port a weapon to finally get rid of the ADM." 

"The law gives the port a weapon to finally get rid of the ADM."

Louise said grimly. "It may take some time before we have to go, but as of Thursday, we are fair game. That's completely ridiculous. Everyone is entitled to a roof over their heads. Squatters have protected the city. Big squatting actions in the past saved complete neighbourhoods from demolition."

She gets support from a boy with braids in his hair. He was called Berk and Berk (Amsterdam, 1983) denounced the hypocrisy of the municipality. “Across Europe, individual freedom is threatened. Everything that is just slightly different from the norm should disappear. No prostitutes, no homeless, no illegals, and now the squatters. There you go. Good riddance. But Amsterdam is not getting nicer through it all.”

Louise: "Some people are simply different from others. Here we can still live the way we want. And you have to be very capable, in order to be able to live here. Far away from the city, no shops, no transport, we build everything ourselves."

Berk: "Why does this have to go, while many offices are standing empty. Moreover, here also live endangered animals, such as natterjack toads and salamanders."

Puck (12) "Everyone hates us. I think it's unfair."

During the tour, Louise and Berk showed me that the Port Authority is getting more and more grip on the terrain. The houseboats of the squatters have been supplanted by coal- and inland barges. Louise: "Everything has to be neat and tidy. The city slowly dies. But people are not happier there. Many squatters will choose to go abroad, where the free spirit is still celebrated”

We end up in the organic vegetable garden, the main supplier of the ADM's people’s kitchen. Berk proudly handed me a pumpkin.

The unexpected advantages of squatting.