2009-02-04----- <NAP> "Amsterdam Rauw: Krakersdorp ADM" ||| "Amsterdam Raw: Squatter's village ADM"

(English below)

=============

Amsterdam Rauw: een serie over wakker Amsterdam. Op zoek naar eigenzinnigheid waar de betutteling geen grip op krijgt. Vandaag de bewoners van de Amsterdamse Doe-het-zelf Maatschappij (ADM) in het Westelijk Havengebied.

=============

AMSTERDAM, 4 febr. - Een brede weg met auto’s en vrachtwagens. Je passeert station Sloterdijk. Dan kom je langs het hoofdkantoor van dé rechtspopulistische krant van Nederland. Daarna passeer je symbolen van grootkapitaal en milieuvervuiling: een Nissangarage en containers van de haven. Verder de leegte van het winderige Westelijk Havengebied. De windmolens doen hier goed werk. Een zanderige weg leidt naar een groen hek waar met rode letters ADM – Amsterdamse Doe-het-zelf-Maatschappij - op staat geschilderd. Hier ligt al ruim tien jaar een krakersdorp.

Ik pak mijn mobieltje en kies een nummer: ‘Sorry dat ik te laat ben. Ik was verdwaald.’
Een vrouwenstem: ‘Geeft helemaal niks. Ik kom naar het hek.’

Wachten. Vrieskou en een zonnetje. Ik heb ijskoude voeten. Mijn eigen schuld. Ik heb mijn gympen aan. De leuke blauwe laarsjes die ik met kerst kocht, hebben zulke hoge hakken dat ze zeer doen aan mijn voeten. Daar komt een grijzende vrouw, het haar naar achteren, met een grofgebreide coltrui, spijkerbroek, op leren klompen. Ze ziet er niet uit als iemand die uit ijdelheid schoenen met te hoge hakken koopt.

‘Barbara.’
‘Paula.’
‘Wil je eerst koffie?’
‘Graag.’
‘Waar schrijf je ook alweer voor? Er komen toch geen mensen aapjes kijken naar aanleiding van je stuk? Wij wonen hier gewoon. Behalve als er een voorstelling of een feest is dan.’

Voorbij het hek is het rommelig. Overal liggen hopen ijzer en hout. Barbara Geertsema leidt me naar het vissersschip waar ze met haar man Jan woont. Ze runnen samen het vissersbedrijfje de Goede Vissers. De ene helft van het jaar varen ze op zee, de andere helft van het jaar wonen ze hier. Ze vissen duurzaam en vangen bijvoorbeeld geen ondermaatse vissen. Daar is Jan. Een lange paardenstaart, een stoppelbaard, helemaal in het zwart. Hij rookt zware shag. Dat past bij hem. Na de koffie gaat Barbara wandelen. Jan zal me een rondleiding geven.

Op het ADM-terrein wonen zo’n honderd mensen. De jongste is net geboren, de oudste is ruim tachtig. Ze wonen in woonwagens, woonboten of in huisjes van stro. Ze zijn timmerman, acrobaat, theatermaker of kunstenaar. Buiten staan kunstwerken, zoals een enorme ijzeren katapult. In een enorme loods worden oude dingen opgeknapt. Boten, haringkarren, auto’s. In een hoekje staan yurts, Mongoolse tenten. Verderop is een tweede loods waar de bewoners fijnere kunst maken: in een hoek staat een ijzeren fiets met enorme wielen. Weer een stukje verder is de weggeefwinkel. Als je spullen over hebt, leg je ze daar neer. Een ander kan het nog gebruiken. De onderlinge solidariteit is sterk. Als de oudste bewoner hulp nodig heeft, krijgt hij dat. Als de kinderen ‘s ochtends naar school moeten en de auto is stuk, brengen de buren ze weg. Dieren houden van de rommel op het terrein. Er zit hier een kolonie zeldzame rugstreeppadden. We lopen langs de kantine en de kroeg. Boven is een ruimte van tientallen meters waar de bewoners aan grote kunstprojecten werken. Nu liggen er wat rommeltjes op de werktafel. Laatst werd hier een film opgenomen. De crew bouwde een kraakpand na. ‘Ze probeerden er uit te zien als krakers. Ze maakten gloednieuwe overalls keurig vies. Toen hebben we ze onze oude overalls gegeven. Rare jongens, hoor’, lacht Jan.

Terug naar de vissersboot voor een laatste kop koffie en een snee biologisch krentenbrood. De lucht is zwaar van de diesel. Jan zucht. ‘Dit is de maatschappij waar we in meerderheid voor kiezen. De mensen hebben geen plek meer in de toekomst als we zo doorgaan. Een plekje veiligstellen voor de mensheid is wat mij betreft de kern van duurzaam leven. Daarom vis ik duurzaam. Het is niet zo dat de hele gemeenschap zich daar voor inzet. Ieder individu doet wat hij belangrijk vindt. We proberen zo vrij mogelijk te leven. Dat is niet makkelijk. Veel mensen leveren hun vrijheid in zodat ze niet zelf over hun leven hoeven na te denken. Daarom werken ze voor een baas en wonen ze in een rijtjeshuis.’

De haven komt dichterbij. Het kraakverbod dreigt. Volgend jaar moet iedereen weg zijn. Als ze daar niet mee akkoord waren gegaan, hadden ze al eerder weg gemoeten. ‘Ongekroonde burgemeester’ Hay doet z’n best. Maar ja. De gemeente wil de haven graag uitbreiden. Voor de economie, zeggen ze.

De koffie is op. Terug naar de keurige stad.

 

+++++++++++++++++++++++++

lees het originele artikel hier

read the original article here

+++++++++++++++++++++++++

 

Amsterdam Raw: a series about waking Amsterdam. Looking for willfulness where the patronizing doesn't get a grip on. Today, the residents of the Amsterdam Do-it-yourself Company (ADM) in the Western Harbor area.

================

AMSTERDAM, Feb 4. - A wide road with cars and trucks. You pass Sloterdijk station. Then you pass the headquarters of thé right populist newspaper in the Netherlands. Then you pass symbols of big business and environmental pollution: a Nissan garage and containers of the port. Furthermore, the emptiness of the windy Western Port area. The windmills do good work here. A sandy path leads to a green fence where with red letters ADM - Amsterdam Do-it-yourself Society - is painted on. Here is an squatters village situated, for more than ten years.

I grab my phone and dial a number, "Sorry I'm late. I was lost."
A woman's voice: "It does matter. I come to the fence."

Waiting. Frost and sunshine. I have cold feet. My own fault. I have my sneakers on. Those cute blue boots that I bought at Christmas, have such high heels that they hurt my feet. Here comes a smirking woman, her hair tied back, with a chunky knit turtleneck sweater, jeans, on leather clogs. She does not look like someone who buys out of vanity shoes with too high heels.

"Barbara."
"Paula."
"Do you want coffee first?"
"Please."
"Where are you writing for again? People won't come out to watch the monkeys, in response to your piece? We just live here. Unless when there's a theater show or a party."

Beyond the fence it is messy. Everywhere there are heaps of iron and wood. Barbara Geertsema leads me to the fishing boat where she lives with her husband Jan. They run together the fishing company 'De Goede Vissers' (=> The Good Fishers). One half of the year they sail the sea, the other half of the year, they live here. They fish sustainable and they don't catch for example undersized fish. Jan shows up. A long ponytail, stubble, dressed all in black. He smokes dark tobacco. That suits him. After the coffee, Barbara goes for a stroll. Jan will give me a tour.

At the ADM terrain live around one hundred people. The youngest was just born, the oldest is over eighty. They live in trailers, houseboats or in little houses made out of straw. They are carpenter, acrobat, theater maker or artist. Outside there are works of art, like a huge iron catapult. In a vast hangar old things are being refurbished. Boats, herring carts, cars. In a corner yurts are standing, Mongolian tents. Further down, there's a second hangar where residents make finer arts: in one corner stands an iron bike with huge wheels. A little further is the free shop. If you have stuff that you don't want anymore, you lay it down there. Someone else can use it. The mutual solidarity is strong. When the oldest resident needs help, he gets it. When the children in the morning have to go to school and the car is broken, the neighbors will bring them. Animals like the mess on the terrain. There is a colony of rare natterjack toads here. We walk past the canteen and the bar. Upstairs is an area of ​​tens of meters where the residents work on large art projects. Now there is some thingies laying on the work bench. Recently was a movie was recorded here. The crew recreated a squat. "They were trying to look like squatters. They were trying to make brand new overalls neatly dirty. We then gave them our old overalls. Strange boys, you know", laughs Jan.

Back to the fishing boat for a final cup of coffee and a slice of organic raisin bread. The air is heavy with diesel. Jan sighs. "This is the society in which we choose in majority. The people have no place in the future, if we go on like this. Securing a place for humanity to me is the essence of sustainable living. That's why I fish sustainably. It is not that the whole community is aiming at this. Every individual is doing what he thinks is important. We try to live as freely as possible. That's not easy. Many people trade in their freedom so that they do not themselves need to think about their lives. Therefore, they work for a boss and they live in a terraced house."

The harbor approaches. The squatting ban threatens. Next year everyone should have left. If they had not agreed with this, they would have had to leave even sooner. "Uncrowned mayor' Hay is doing his best. But yeah. The municipality wants to expand the port. For the economy, they say.

There is no coffee left. Back to the neat town.