2005-06-29----- {TV} <VARA> (DOCU): Hans Polak - "Krakersvrijplaats ADM" ||| "Squatter's free-space ADM"

(English below)

===============

Documentaire door Hans Polak, uitgezonden door de VARA op NL3 op 29 juni 2005

Omschrijving (bron: VARA-bode):

De documentaire is een portret van de bewoners op het terrein van de Amsterdamse Droogdok Maatschappij, door henzelf ook wel de Amsterdamse Doe-Het-Zelf Maatschappij genoemd. Het terrein is voor een tweede maal gekraakt in 1997 en is sindsdien uitgegroeid tot een ware leefgemeenschap van kunstenaars, knutselaars en vrijdenkers. Een vrijplaats waar een ieder met een eigen verhaal zijn leven leeft. Dit zonder rekening te hoeven houden met alle regels die door de huidige maatschappij worden opgelegd.

De ADM-werf is sinds het faillissement in 1985 niet meer gebruikt als scheepswerf. Na twee jaar leegstand werd de plek in 1987 voor het eerst gekraakt en in 1992 weer ontruimd. In 1997 kwam het terrein in handen van de projectontwikkelaar Lüske, die vorig jaar voor zijn eigen café in Amsterdam-Oost werd geliquideerd. Krakers uit de toen nog gekraakte Graansilo kregen vanuit de gemeente het advies om het ADM-terrein te kraken. Zo geschiedde. Naast de Silobewoners, zagen ook anderen het terrein als een goede vrijplaats en verschillende wagens en boten trokken er naartoe. Eén van deze booteigenaren is Hay Schoolmeesters, door sommigen ook wel de Burgemeester van de ADM genoemd, een kraker van het eerste uur, die namens de bewoners vaak de gesprekken met onder andere de gemeente op zich neemt. Niemand heeft echter een vaste taak of bepaalt wat er gebeurt en wanneer beslissingen worden genomen, is het nog maar de vraag of deze uiteindelijk ook zo worden uitgevoerd. Toch bestaat de vrijplaats al sinds 1997 en lijkt alles onder de bestaande omstandigheden soepel te verlopen. De relatieve rust werd eenmaal verstoord door eigenaar Lüske, die een gedeelte van het kantoor van de voormalige scheepswerf met een dragline begon te slopen. Dit heeft de bewoners alleen maar gesterkt.
‘Het interessante van de gekraakte werf is, dat daar nauwelijks regels gelden, en dat de ongeveer 100 bewoners in redelijke harmonie nu al 8 jaar met elkaar leven’, aldus Polak.
Elk plekje in het keurig aangeharkte Nederland heeft een bestemming en overal gelden verboden en geboden. De enige regels die op de gekraakte scheepswerf gelden zijn dat je het je buurman niet lastig maakt en een geringe contributie betaalt.
‘Het is moeilijk om afspraken met medebewoners te maken, het is moeilijk om hier te wonen’, zegt ADM-bewoner Maarten, ‘maar buiten is het saai en vervelend. Dan heb ik het liever moeilijk, dan saai en vervelend.’

De officiële bestemming van de ADM blijft, zoals de Hoge Raad onlangs bepaalde, scheepswerf, de huidige gebruikers die ook wel aan scheepjes werken, hebben er ‘het grootste en mooiste kraakpand van Nederland’ van gemaakt.
Iedere bewoner heeft zijn eigen reden om zich op het ADM-terrein te vestigen. De één heeft zijn eigen lasbedrijfje, de ander is meer kunstzinnig bezig. Er wonen fotografen, kunstenaars en theatermakers, iedereen is wel 'met iets' bezig.

Zo is er Joost Conijn, ontwerper van de HoutAuto, een auto die rijdt op houtverbranding, waarmee hij naar Oost-Europa reed en van het Vliegtuig, dat hij in de Marokkaanse woestijn na een aantal tegenslagen daadwerkelijk de lucht in kreeg. Ook Fred Abels heeft er een werkplaats. Hij noemt zich kinetisch kunstenaar en ontwerper van onder andere de Dicyclet, een fiets waarbij je in het wiel zit en Bernd, de inhouse fotograaf. Daarnaast zijn er verschillende theatergezelschappen gevestigd, waaronder het Silotheater, die regelmatig voorstellingen geven en werd het Robodock-festival, een internationaal festival voor spektakeltheater, multimedia en industriële installaties er geboren.

Niet iedereen kan zich overigens zomaar aansluiten bij de ADM-bewoners. Buiten de hekken van het terrein, dat wordt afgesloten door een eigenhandig gemaakt cijferslot, wonen de stadsnomaden. Eén van hen is Abbie, een Amsterdammer die zich tot de Islam bekeerde en die onlangs in het nieuws kwam omdat hij zijn kinderen niet naar school stuurde. Hij woont met een aantal medestanders in een verzameling caravans en leeft met een deel van de ADM-ers in onmin. Binnen de hekken vormen de krakers een enclave van vrijbuiters, kunstenaars en anderen die hun leven anders willen vormgeven dan in de rest van Nederland gebruikelijk is.

===========================

 

===========================

Hans Polak created this wonderful documentary about us, which was broadcasted on nation-wide television on June 29th. 2005, by the VARA
Runtime: 60 minutes (approximately)

Description (Source: VARA-bode, a TV-guide / magazine from the VARA broadcasting organization ):

The documentary is a portrait of the residents of the Amsterdam Drydock Company, also called by themselves the Amsterdam Do-It-Yourself Company. The terrain was squatted for the second time in 1997 and has since become a true community of artists, tinkerers and thinkers. A sanctuary where anyone with a story lives his life. Without having to take into account all the rules imposed by society today.

The ADM-wharf was since the bankruptcy in 1985 no longer used as a shipyard. After two years of vacancy the terrain was in 1987 occupied for the first time and evicted again in 1992. In 1997 the property passed into the hands of the real estate speculator Lüske, who was liquidated in 2003 for his own cafe in East Amsterdam.

Squatters from the then squatted GrainSilo received from the municipality the advise to squat the ADM terrain. And so it happened. Besides the Silo residents, others saw the terrain as a good refuge and several cars and boats were attracted to it. One of these boat owners, Hay Schoolmeesters, by some called the ADM mayor, a squatter of the first hour, who often takes on the role of spokes person, including with the municipality, on behalf of the residents. But nobody has a permanent task or decides what happens and when decisions are made, it is still questionable whether this ultimately will be implemented so. However, the squat has been around since 1997 and everything seems under the circumstances to go smoothly. The relative peace was once disturbed by owner Lüske, who started to demolish a part of the office of the former shipyard with an excavator. This only reinforced the residents.
"The interesting thing about the squatted yard is that there are hardly rules, and that about 100 residents are living in reasonable harmony with each other for eight years," says Polak.

Each spot in the neatly raked Netherlands has a destiny and everywhere prohibitions and commandments are in place. The only rules that apply on the squatted shipyard is that you do not make it difficult for your neighbor and that you pay a small monthly fee.
"It is hard to make decisions, it is difficult to live here," says ADM-resident Martin, "but outside is dull and boring. Then I prefer hard over dull and boring."

The official purpose of the ADM remains, as the Supreme Court recently enacted, shipyard. The current users who also work on ships, have created "the largest and most beautiful squat of the Netherlands'.
Each resident has his own reason to settle at the ADM terrain. One has his own welding company, the other has more artistic ambitions. Photographers, artists and performers are also living there, everyone is busy with 'something'.

There is Joost Conijn, designer of the Wood Car, a car that runs on wood burning, which he drove to Eastern Europe and Plane, an airplane which he actually got into the air in the Moroccan desert after several setbacks. Fred Abels also has a workshop. He calls himself kinetic artist and designer, with others he created the Dicyclet, a bicycle where you sit between the wheels and Bernd, the in-house photographer. In addition, there are several established theater companies, including the Silo Theater, which are giving regular performances and the Robodock festival was born there, an international festival of spectacle theater, multimedia and industrial installations.

Not everyone can, moreover, simply join the ADM residents. Outside the gates of the terrain, which is closed by a self-made lock, the urban nomads are living. One of them is Abbie, an Amsterdam-er, who converted to Islam and was in the news because he didn't sent his children to school. He lives with some supporters in a collection of caravans and is living with some of the ADM-ers at odds. Inside the fences are the squatters, an enclave of freebooters, artists and others who want to shape their lives differently than is usual in the rest of the Netherlands.