2003-08-29----- [Lüske / Chidda] <RAVAGE> "Ideale tegenstander verloren" ||| "Ideal opponent lost"

(English below)

Krakers verliezen ideale tegenstander

Op een vroege morgen in augustus werd de beruchte Amsterdamse vastgoedboer Bertus Lüske op 59-jarige leeftijd voor de ingang van een van zijn eigen horecapanden geliquideerd. Over een penozejongen die niet alleen met de kraakbeweging mot had.

Begin jaren negentig stapte een wat gezette man een kraakcafé in Utrecht binnen met de mededeling: ,,Dit is van mij, jullie moeten eruit.'' De krakers waren bij de pinken genoeg om de man er zelf uit te zetten en na te gaan wie hij was.

De naam Bertus Lüske maakte niet veel indruk op hen. De door Lüske georganiseerde knokploegontruiming van het kraakpand de Lucky Luyk in 1981 had immers al meer dan tien jaar geleden plaats gevonden.

Ook Amsterdamse krakers kenden hem inmiddels niet meer. In de Haarlemmerbuurt werkte Lüske zich een zojuist gekraakt pand binnen bij het wisselen van het slot, zonder dat iemand wist wie hij was.

Brochure

Eén ding werd wel duidelijk: Lüske was terug. Nadat hij de FGH-bank als nieuwe financier had gevonden - zijn oude bank wenste niet langer geassocieerd te worden met zijn dubieuze huizenhandel - lukte het hem om een aantal speculatieve aankopen rondom het Rembrandtplein te doen. Naast de winsten uit de horecahuren moest Lüske's dikbelegde boterham komen uit de waardestijging van zijn onroerend goed.

Veel van zijn bezit stond leeg. Aan onderhoud van zijn panden deed Lüske niet en hij was niet vies van geweld en intimidatie. Een ideale tegenstander dus, moeten de krakers in de Rembrandtpleinbuurt gedacht hebben toen zij Amstel 182 en Wagenstraat 12 in 1996 kraakten.

Om het geheugen van de gemeente en de media wat op te frissen brachten zij 'De Lüske-brochure - hoe Bertus de boel belazert' uit. De rechtszaak die Lüske tegen de krakers van Amstel 182 aanspande, verloor hij op alle punten. De gemeente had al eerder laten weten justitie geen politiebijstand te verlenen voor een strafrechtelijke ontruiming zonder zicht op toekomstig legaal gebruik van het pand aan de Amstel.

Helaas schrokken veel krakers terug voor het kraken van de overige lege panden in de buurt nadat ze te horen kregen met wie ze te maken hadden. Met de kraak van Amstel 196 en Wagenstraat 3 werd gewacht totdat de panden een andere eigenaar hadden. Volgens het Spekulatie Onderzoeks Kollektief (SPOK) een gemiste kans om een typische speculant die zijn panden liet verkrotten een poot uit te draaien.

ADM-terrein

Als klap op de vuurpijl verscheen in 1996 het 'Rapport Van Traa' over de activiteiten van de georganiseerde misdaad. Een van de voorbeeldzaken wordt herkend als de handel van Lüske. Kort hierop besloot de gemeente Lüske uit te kopen uit de binnenstad waardoor de kraakpanden aan de Amstel en omstreken in eigendom kwamen van woningbouwvereniging Het Oosten. Lüske kreeg hiermee 27 miljoen gulden in handen.

Kort daarop kocht hij het ADM-terrein voor 26 miljoen gulden en was de gemeente daarmee weer te snel af. Zij moest fluiten naar het voorkeursrecht van koop voor dit haventerrein. Althans, dat beweerde de gemeente.

Maar in notulen van de gemeenteraad uit 1997 zegt de directeur van het gemeentelijk Havenbedrijf dat het ADM-terrein werd teruggenomen waarna het aan Lüske zou zijn doorverkocht. De ene gemeentelijke dienst kocht hem uit en de andere dienst gaf hem een strategisch belangrijk stuk haven in eigendom. Een actie waar de gemeente jaren later veel spijt van zou krijgen.

Dragline

Nadat het ADM-terrein eind '97 gekraakt werd, begon een nieuwe strijd tussen Lüske en de Amsterdamse krakers. Dit keer sloeg Bertus op 'ouderwetse' wijze terug: met een grote dragline begon hij aan de sloop van de panden terwijl de krakers op enkele meters afstand van de gevel lagen te slapen. De brokstukken beton vlogen in het rond. Na een jarenlang juridisch gevecht kwam hij uiteindelijk weg met een lichte straf voor mishandeling. Lüske had een kraker in het gezicht geslagen.

Ook na die aanval moesten de bewoners continu op hun hoede blijven. Onlangs was er weer een dragline op bezoek die het terrein bouwrijp wilde maken. Even daarvoor bevond Lüske zich op het terrein in gezelschap van enkele bankiers en de voormalige Amsterdamse VVD-wethouder Ton Hooijmaaijers, tegenwoordig lid van de Provinciale Staten. [Ton Hooijmaaijers is in 2017 veroordeeld tot 28 maanden celstraf en een geldboete  van meer dan een half miljoen, voor omkoping, valsheid in geschriften en witwassen, ten tijde van zijn lidmaatschap van de Provinciale Staten]

Een rechtszaak die Lüske tegen de gemeente aanspande om de bestemming van het terrein te mogen wijzigen, werd vorige maand door hem in hoger beroep verloren. Met dit verlies liep hij miljoenen extra inkomsten mis en kwam zijn planvorming helemaal vast te zitten. De banken werden waarschijnlijk al zenuwachtig.

Na ruim twintig jaar is aan de strijd tussen de kraakbeweging en Lüske vroegtijdig een einde gekomen. Maar het SPOK kijkt vooruit en vraagt zich af wie zijn bezit zal overnemen. Zijn vrouw Jannie Bos? De hypotheekbanken? Andere Amsterdamse penoze?

Die banken en andere schuldeisers zullen het deze dagen wel druk hebben om hun financiële positie veilig te stellen door een eindeloze rij beslagen op de panden te leggen. Van het ADM tot de Openbare Bibliotheek aan de Prinsengracht.

GJ & Ox
Spekulatie Onderzoeks Kollektief

FYI: Het S.P.O.K. heeft dus al in 1996 'De Lüske brochure - hoe Bertus de boel belazerd" uitgebracht, welke hier gelezen kan worden

 

===========================================================================

Het originele atikel uit De Ravage #11 staat hier / The original article from De Ravage #11 can be read here

===========================================================================

 

Squatters have lost ideal opponent

On an early morning in August, the infamous Amsterdam real estate tycoon Bertus Lüske was liquidated at the age of 59, before the entrance of one of his own catering establishments. About a mafia guy who not only had arguments with the squatting movement.

In the beginning of the nineties a somewhat fat man entered a squat cafe in Utrecht with the announcement: "This is mine, you have to go out." The squatters were smart enough to throw the man out by themselves and to check who he was.

The name Bertus Lüske did not impress them much. The eviction of the Lucky Luyk by a gang of muscle-men, organized by Lüske in 1981, had already taken place over 10 years ago.

Even Amsterdam squatters did not know him anymore. In the Haarlemmerbuurt [area around Haarlemmer street], Lüske managed to work his way into a just squatted building, while the lock was being changed, without anyone knowing who he was.

Brochure

One thing became clear: Lüske was back. After establishing the FGH bank as his new financier - his old bank no longer wanted to be associated with his dubious housing trade business - he managed to do some speculative purchases around the Rembrandt Square. In addition to the profits from the catering establishments, Lüske's additional huge profits had to come from the rise in value of his properties.

Much of his possessions were standing empty. He didn't do any maintenance to his premises, and Lüske did not shy away from violence and intimidation. So, an ideal opponent, the squatters must have thought, when they squatted in 1996 in the Rembrandt Square neighborhood [the premises] Amstel 182 and Wagenstraat 12.

In order to refresh the memory of the municipality and the media, they released 'The Lüske Brochure - Bertus' cheating ways explained'. The lawsuit that Lüske brought forward against the squatters of Amstel 182, he lost on all points. The municipality had previously informed him that the justice department would not provide police assistance for an eviction without the outlook to future legal use of the property at the Amstel.

Unfortunately, many squatters were afraid to squat the remaining empty premises in the neighborhood after they were told who they were dealing with. The squatting of Amstel 196 and Wagenstraat 3 was put on hold until the properties had another owner. According to the Speculation Research Collective (SPOK) a missed opportunity to screw a typical speculator who neglected his premises.

ADM terrain

As icing on the cake, in 1996 the 'Van Traa report' on the activities of organized crime was published. One of the example cases was being recognized as the [actual] trade of Lüske. In short, the municipality decided to buy out Lüske from the city center, which meant that the squatted buildings on the Amstel and surrounding areas became property of the housing association Het Oosten [the East]. Lüske thus obtained 27 million guilders.

Shortly thereafter, he bought the ADM terrain for 26 million guilders, and was by being doing so, once again faster than the municipality. She had to forgo her pre-emptive right of purchase for this port terrain. At least, this claimed the municipality.

However, in the 1997 Municipal' Council Minutes, the Municipal Port Authority Director said that the ADM terrain was retaken, after which it was resold to Lüske. The one municipal service bought him out and the other service gave him a strategically important piece of the port in ownership. An action that the municipality would regret many years later.

Excavator

After the ADM terrain was squatted in late '97, a new battle began between Lüske and the Amsterdam' squatters. This time Bertus hit back in an 'old fashioned' way: with a big excavator he began to demolish the buildings while the squatters were sleeping a few meters away from the facade. Fragments of concrete flew around. After years of legal battle, he eventually managed to escape with a slight punishment for abuse. Lüske had hit a squatter in the face.

Even after that attack, the residents had to stay on guard. Recently there was again an excavator on the terrain that wanted to prepare the terrain for future building activities. Just before that, Lüske was on the terrain, in the company of some bankers and former Amsterdam' VVD-alderman Ton Hooijmaaijers, now a member of the Provinciale Staten [officially elected regional governmental body. In 2017 he was convicted to 28 months of jail-time and a fine of more than 500,000 euro's for bribery, money laundering and forgery, while being a member of that Provinciale Staten].

An Appeal court-case that Lüske started against the municipality to change the destination of the terrain was lost last month. With this loss he missed out on millions of extra income and this completely seized his planning. The banks were probably already getting nervous.

After more than twenty years, the struggle between the squatting movement and Lüske ended prematurely. But the SPOK is already looking ahead and asks itsself who will take over his possessions. His wife Jannie Bos? The mortgage banks? Other Amsterdam' mafia?

Those banks and other creditors will probably be very busy now with securing their financial position by putting a lot of seizures onto the premises. From the ADM to the Public Library at the Prinsengracht

 

GJ & Ox
Speculation Investigation Collective

FYI: The S.P.O.K. published  in 1996 "The Lüske brochure - Bertus' cheating ways explained", which can be read here