2000-09-22----- <RAVAGE> "Robodock: Vrijheid verdient een plek" ||| "Robodock: Freedom deserves a place"

  (English below)

===============


Statement Robodock: 'Vrijheid verdient een plek"



Van 21 tot en met 24 september vindt in Amsterdam het tweede Robodock festival plaats in en om de ADM-loods, de gekraakte voormalige scheepswerf in het westelijk havengebied. Middels ongeïnstitutionaliseerde kunst wordt kritiek geleverd op het broedplaatsenbeleid van de gemeente Amsterdam.
,,Met het festival willen we een cultureel commentaar op het beleid en de ambtelijke instelling van de gemeente Amsterdam leveren'', zegt ADM-bewoner en mede initiatiefnemer van het festival Maik. ,,Het broedplaatsenbeleid is geen slecht idee maar slaat de plank op belangrijke punten mis. Het ADM wordt genegeerd of is stilzwijgend aanwezig - wij willen dat de gemeente zich uitspreekt over onze manier van leven en werken. Wij willen geen deel uitmaken van een politiek spel, en ons niet steeds hoeven verantwoorden of rechtszaken moeten voeren. We willen op een positieve manier laten zien wat een vrijplaats werkelijk is en vragen de gemeente dat binnen hun regelgeving is te passen.''

Het ADM is, net als vele andere zelfgeorganiseerde vrijplaatsen buitengesloten van het broedplaatsenbeleid. Maik vindt dit geen opluchting. ,,We willen erkenning. We weten nooit waar we aan toe zijn. We gaan sowieso wel onze eigen gang maar de continuïteit van dit soort centra van alternatieve cultuur wordt systematisch verstoord. Dit festival is een uiting van ongesubsidieerde organisatie: we bedenken creatieve oplossingen in plaats van verwend op geld te wachten. Wij hebben hier ruimte om met anderen te delen en allianties aan te gaan. We willen verder het stilzwijgen over het verleden en de niet nagekomen beloftes van de gemeente doorbreken. Het wantrouwen tegenover dit bedrijfsmatige beleid komt niet uit de lucht vallen. Het gaat hier uiteindelijk niet zo zeer om geld maar om vrijheid, die verdient een plek, dat hoort bij Amsterdam, toch? De gemeente dacht kennelijk na de Silo van ons af te zijn, 'zoek 't maar uit daar op de ADM'''

Statement

De geslaagde eerste editie van het Robodock-festival in september vorig jaar bood een knap staaltje van ongeïnstitutionaliseerde kunst. Ook dit jaar staan adembenemende muzikale en theatrale acts en installaties uit binnen- en buitenland op het programma.

Jim Whiting, die opereert vanuit een oude fabriek in Leipzig, presenteert dit jaar een geweldige toren met machinale mensenvanger. De uit de Zurichse kraakscene afkomstige roep XT 90 komt met een rond transportmiddel, het Firewheel. The un-credible Paka komt met een theaterversie van zijn Don Quichotte project... (zijn stalen ros mag niemand missen). Het Silotheater (thuisbasis ADM) heeft een speciale tent met indrukwekkend spektakel. Uit de Amsterdamse Filmacademie komt de Dub Club en de Heilige Drie-eenheid: live digitale Drum & Bass improvisatie met cello. Verder onder meer recyclemuziek van Johnny Distance & the Waspriders, naast Zero Value en Ecowar uit Amsterdam. Er komen kleine installaties; chemo-akoestische vuurexperimenten van Jerry en een rariteitenkabinet met monsters en robots van Dead Chicken, en nog veel meer.

,,Het mooie is dat, in plaats van met hun complete theatergroep te komen, individuen met elkaar iets aangaan'', zegt Maik. ,,De bedreigde vrijplaatsen in Amsterdam brengen we in beeld door naar buiten te treden met een gezamenlijk statement over het Amsterdamse beleid. Een soort politieke opera waarbij ook ambtenaren en pers zijn uitgenodigd. Hiermee willen we duidelijkheid en begrip en respect scheppen voor onze manier van wonen en werken, een omwenteling in de beleidsvisie teweeg brengen. Het geld dat de gemeente reserveert voor nieuwe ateliers is alleen om mooie sier mee te maken. Ze creëert plekken voor kunstenaars, maar werkelijke broedplaatsen hebben er zo nooit uitgezien.''

Rafelranden

Belangrijkste punt van kritiek op het broedplaatsenbeleid is dat niet wordt uitgegaan van bestaande functionerende vrijplaatsen, die worden nog steeds ontruimd. Slechts twee gekraakte panden komen in aanmerking komen voor broedplaatsgeld: de voormalige Filmacademie en de Plantage Doklaan. De betrokkenen zijn enorm veel tijd kwijt met vergaderen en het presenteren van een financieel plan voor activiteiten die van nature geen geld genereren, maar cultuur. Cultuur die ook toegankelijk moet blijven voor bezoekers met kleine beurs. Van initiatieven die met een minimaal budget rondkomen zoals theater de Cameleon wordt verlangd dat zij een kapitaalkrachtige partner vinden om hun eventuele toekomstige ruimte en drukkende lasten mee te delen.

De gemeente gaat formeel uit van het creëren van werk- en niet van woonruimte, een wezenlijk verschil met het oorspronkelijke uitgangspunt van de woonwerkpanden. Dit heeft niet alleen praktische en organisatorische consequenties, maar ook financieel nadelige gevolgen. De huurbedragen zijn in vergelijking met commerciële werkruimte weliswaar laag, maar toch wordt de huurder gedwongen voor een deel commercieel te werken, of een baantje buiten de deur nemen om, naast woonlasten elders, de huur op te kunnen brengen.

Subcultuur is per definitie niet commercieel, anders was het geen subcultuur. Alleen niet-commerciële initiatieven die subsidie kunnen krijgen redden het dan. Hierdoor valt een groot deel van de spontane initiatieven af wordt vermalen in de ambtelijke molens.

Vaak zijn broedplaatslokaties afgeschreven, oninteressante b- of c-lokaties aan de zogenaamde "rafelranden van de stad". Dat vergt op zich al veel arbeidsuren en investeringen van de huurders, terwijl de gemeente uitgaat van tijdelijke contracten. Met lokaties aan de rand van de stad doe je ook niets aan de voortschrijdende culturele verschraling in de binnenstad, waar op termijn alleen de rijken nog terecht kunnen voor culturele voorzieningen.

Cultuur of kapitaal?

De ambtelijke definitie van een broedplaats en van cultuur in het algemeen is kortom te beperkt, en gericht op beginnende culturele middenstanders. De gemeente maakt zich dan ook meer zorgen om het eventuele risico van oneerlijke concurrentie ten opzichte van het gewone bedrijfsleven dan om de cultuurvernietiging die de aanhoudende ontruimingen met zich meebrengen.

Vrijplaatsen zijn van een heel andere orde: er wordt op een bepaalde manier samengewerkt en gewoond, vrij van de druk van de economie, waardoor er ruimte is voor experiment. Onderlinge betrokkenheid is van essentieel belang. Denk aan de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor het gebouw en de gezamenlijke projecten of activiteiten. Vrijplaatsen zijn veel gevarieerder dan binnen dit beleid zichtbaar is: het zijn  ontmoetingsplaatsen met een belangrijke sociale functie, waar low- en no-budget activiteiten, tentoonstellingen, feesten, ruilwinkels, sport, alternatieve geneeskunde, bijeenkomsten en manifestaties, muziek en theaterpodia, filmzalen en allerlei facetten van cultureel leven mogelijk zijn. Dat hoeft de gemeente niet te sponsoren, het enige dat verlangd wordt, is dat niet ontruimd wordt totdat er een reële andere plek voorhanden is.

"Een echte broedplaats draagt bij aan het culturele leven van een buurt of stad en vergroot de leefbaarheid en het economisch klimaat ter plaatse. Ze dragen op deze manier hun economische steentje al bij en zouden niet gedwongen moeten worden om ook nog vanuit het pand geld te moeten genereren", lezen we in het statement over het broedplaatsenbeleid.

Maik: ,,Juist die plekken die zich profileren naar buiten, die stelling nemen, die openbaar zijn en voor veel mensen in de stad een functie hebben, passen niet in het plaatje. Terwijl ze zelf beweren dat broedplaatsen goed zijn voor de economie. Er zijn haast geen alternatieve podia over, het belang daarvan wordt volledig over het hoofd gezien. De Gemeentelijke Projectgroep Broedplaatsen ontfermt zich over de vierkante meters en het kostenplaatje maar wat de inhoud betreft ontbreekt het ze aan besef. Ondertussen zijn veel mensen die in 1998 het raadsadres indienden op straat komen te staan. Zij worden in het beleid niet meer vermeld.''

Voorgeschiedenis

Veel van de ADM-krakers zijn afkomstig van de gekraakte Graansilo, de vermaarde pleisterplaats in hartje Amsterdam, waar koopappartementen en 'sociale' huurwoningen moesten komen. Veel Amsterdammers vonden het onverteerbaar dat dit bloeiende centrum van hedendaagse (sub)cultuur moest wijken voor de banale economische motieven van de gemeente. Onder het motto "stad bloedt dood" verenigde een groot aantal van de resterende woonwerkpanden zich in "Het IJ-Gilde". In een poging tot re-animatie van de lokale politiek dienden ze in 1998 een raadsadres in met als inzet het nakomen van de toezeggingen die door de gemeente gedaan waren ten tijde van de Graansilo, en een verantwoord beleid ten opzichte van 'broedplaatsen' in het algemeen. Dit resulteerde in het huidige broedplaatsenbeleid.

Broedplaatsen worden echter niet meegenomen in dit beleid, er zijn er zelfs een hele reeks verloren gegaan. Het ontruimde OLVG kreeg van de projectgroep te horen dat het Projectmanagementbureau, dat het beleid moet uitvoeren, zich uitsluitend richt op resultaat op "middellange" termijn.

Maik: ,,Waar het ook nooit meer over gaat is dat destijds vijfhonderdduizend gulden is toegezegd door de gemeente, om de terugkeer van Silobewoners mogelijk te maken. Ook zou iedereen recht hebben op een tegemoetkoming in de verhuiskosten van 5000 gulden. Dat is in totaal 250 duizend gulden. Niemand heeft een cent ontvangen en niemand weet wat er met het geld gebeurd is."

Als er niks gebeurt dreigt het grootste gedeelte van de 90 miljoen gulden te worden besteed aan het realiseren van nieuwe atelierruimtes. De Stichting Woonwerkruimte voor Kunstenaars (SWWK) selecteert kandidaten van een wachtlijst van mensen met een afgeronde kunstopleiding die werk hebben verkocht of eerder voor subsidies in aanmerking kwamen. Het wordt waarschijnlijk mogelijk om je als groep aan te melden, maar dan moet elk lid aan deze eisen voldoen en moet de groep een juridische rechtsvorm hebben.

Containers

Paradepaardje van de Projectgroep is het voormalige scheepswerfterrein NDSM in Amsterdam Noord. Het Gilde won de prijsvraag voor de toekomstige invulling van deze plek met een voorstel "Kinetisch Noord" genaamd. Hierin nemen vele kunstenaarsinitiatieven deel binnen een soort cultureel pretpark met horecafuncties. Men mikt op minstens 100 duizend betalende bezoekers per jaar. De investeringen die nodig zijn om dit plan te realiseren zijn enorm, in financieel opzicht, maar ook in arbeidsuren. Na een paar jaar moet het hele project echter tegen de vlakte want tegen die tijd zullen de dankzij de culturele oppepper in trek geraakte lokatie luxe koopwoningen (want aan het IJ) gebouwd worden.

Hessel, bewoner van de Plantage Doklaan en betrokken bij de ontwikkeling van het plan: ,,We zoeken nog steeds financiers, maar dat is ondoenlijk als het project maar vijf jaar duurt. Momenteel wordt onderzocht of het casco niet langer meekan, en een langere termijn haalbaar is.''

De Plantage Doklaan, een gekraakte school in de binnenstad, is een ander project dat waarschijnlijk mede met broedplaastengeld gelegaliseerd gaat worden. Hessel: ,,We moeten voor 40 procent van het pand voldoen aan de eisen van de SWWK, de overige 60 procent kunnen we naar eigen believen benutten. We krijgen geen huurrechten als bewoners, maar bewoning wordt gedoogd. Het pand komt in eigen beheer via een erfpachtconstructie die vijftig jaar geldig is.''

Volgens zijn laatste informatie is de projectgroep nu bezig met in totaal zo'n 62 duizend vierkante meter aan projecten, waarvan het grootste deel in de binnenstad, en 3500 vierkante meter in het centrum. De eerste moeten in 2001-2002 gereed zijn. Helaas is niet uitgerekend hoeveel ruimte in totaal verloren is gegaan sinds de oprichting van de projectgroep. Wat de projectgroep wel kan aanbieden zijn tijdelijke containers op bedrijfsterreinen buiten de stad.

De onverschillige opstelling van de projectgroep ten opzichte van de huidige gekraakte broedplaatsen wekt weinig vertrouwen. Als de projectgroep zich over kwantiteit van de broedplaatsen ontfermt en de kwaliteit en inhoud aan anderen overliet? Expertise genoeg in de panden.

Vooralsnog lijken de toekomstige broedplaatsen bestemd voor anonieme kandidaten. Er is een enorme kloof tussen het beleid en de realiteit van de woonwerkpanden: betaalbare woon- en werkruimte is niet alleen voor kunstenaars belangrijk. De gemeente zou aan geloofwaardigheid winnen door een ontruimingsstop in te stellen totdat beleid vruchten afwerpt.

Elly

=======================

Originele artikel staat hier / original article here

===================================

Statement Robodock: "Freedom deserves a place"


In Amsterdam, from September 21st. to 24th., the second Robodock festival will take place, in and around the ADM’-[former shipbuilding]hall, the squatted former shipyard in the western port area. Through non-institutionalised art “Het Broedplaatsenbeleid” [= the breeding space policy] of the municipality of Amsterdam is critized.

,With the festival, we want to make a cultural comment on the policies and the official establishment of the municipality of Amsterdam,'' said ADM-resident and co-initiator of the festival Maik. ,’Het Broedplaatsenbeleid’ is not a bad idea but doen’t address at all certain key issues . The ADM is ignored or tacitly present - we want the municipality to speak up about the way we live and work. We want not to be part of a political game, nor do want to always having to justify ourselves, nor needing to file lawsuits. We want to show in a positive way what a ‘vrijplaats’ [= free-haven] really is and ask the municipality to incorporate this in their policies.''

The ADM is, just like many other self-organized free-havens, exempt from ‘The Broedplaatsenbeleid’. Maik does not consider this to be a relief. ,,We want recognition. We never know where we're at. We will things our way anyways, but the continuity of this kind of centers of alternative culture is systematically distorted. This festival is an expression of non-subsidized organization: we devise creative solutions rather than as a spoiled child, waiting for money. We have space here to share with others and to form alliances. We want to break the silence about the past period were unfulfilled promises were made by the municipality. The distrust of this kind of commercial policies is not a new thing. At the end of the day it’s not so much about money here, but it’s about freedom, which deserves a place, which stands for Amsterdam, right? The municipality apparently thought that after ‘De Silo’ [squat] they had gotten rid of us, sort it out yourselves, over there at the ADM“

Statement

The successful first edition of the Robodock festival in September last year offered a fine example of non-institutionalised art. Also this year the program will have breathtaking musical- and theatrical acts and installations from the Netherlands and the rest of the world.

Jim Whiting, who operates from an old factory in Leipzig, will present this year an excellent tower with a mechanized people’ catcher. The XLT90 troupe, which originated from the squat-scene of Zurich will bring a round form of transportion, the Firewheel. The un-credible Paka comes with a theatrical version of his Don Quixote project ... (his steel steed should no be missed by anyone). The Silo Theatre (home-base: ADM) has a special tent with impressive spectacle. From the Amsterdam Film Academy, the Dub Club and the Holy Trinity will come: Live digital Drum ’n’ Bass improvisations with cello. Furthermore, amongst others Johnny Distance & the Waspriders, alongside Zero Value and Ecowar from Amsterdam. There will be small installations; chemo-acoustic fire experiments of Jerry and a cabinet of curiosities with monsters and robots by Dead Chicken, and much more.

,,The good thing is that, instead of coming with their entire theater-group, individuals engage with each other,'' says Maik. ,,The put the endangered free-havens of Amsterdam on the map, showcasing a joined statement about the Amsterdam policy. A kind of political opera whereby also city officials and press are invited. With this we want to create clarity, understanding and respect for the way we live and work, bring about a revolution in the municipality’ policies. The money that the municipality reserves for new work-spaces is only to paint a pretty picture. She creates spaces for artists, but real “Broedplaatsen” have never looked like this.''

Fringes

Main criticism of the “Broedplaatsenbeleid” is that it’s not based on existing and functioning free-havens, which are still being evicted. Only two squats will qualify for “Broedplaatsgeld” [= Breeding Place Money]: the former Film Academy and the ‘Plantage Doklaan’. Those affected are spending a huge amount of time with meetings and presenting a financial plan for activities that do not generate money by nature, but culture. Culture that must remain accessible to visitors with little money. Initiatives that get by with a minimal budget like theater “De Cameleon” are required to find a financially strong partner to share their future space and oppressive [financial] burdens.

The municipality is formally trying to create work-spaces and not living spaces, a significant difference with the original premise of the work-/live-buildings. This has not only practical and organisational consequences, but also has financially adverse consequences. The rental fees are compared to commercial work-spaces low, but the tenants are forced nevertheless to work partly in a commercial way or have to take on a second job, in order to pay for the rent of housing elsewhere and the rent-costs of the work-space.

Subculture is not commercial by definition, otherwise it was not subculture. Only non-commercial initiatives that can apply for subsidies will make it. As a result, a large part of the spontaneous initiatives will be crushed by the ‘bureaucratic mills’.

Often ‘Broedplaatslokaties’ [= Breeding Space Locations] are written off locations, uninteresting b- or c-locations on the ‘fringes of the city.’ That in itself requires many hours of labour and investments of the tenants, while the municipality bases this policy on temporary contracts. With locations on the outskirts of town you do not do anything to the progressive cultural impoverishment of the inner city, where eventually only the rich can still go for cultural facilities.

Culture or capital?

The official definition of a ‘Broedplaats’ and culture in general is limited, in short, and focused on incipient cultural tradespeople. The municipality is also more concerned about the potential risk of unfair competition with respect to the ordinary businesses than to the cultural destruction brought about by the ongoing evictions.

Free-spaces are of an entirely different nature: there is a certain form of cooperation regarding living- and working, free from the pressures of the economy, leaving room for experimentation. Mutual involvement is essential. Consider the common responsibility for the building and joint projects or activities. Free-spaces are much more varied than what is visible in this policy: they are meeting-places with an important social function, where low- and no-budget activities, exhibitions, parties, trade shops, sports, alternative medicine, meetings and events, music- and theater venues, movie theaters and all facets of cultural life are possible. Which does not need sponsoring by the municipality, all that is required, that it is not evicted until a viable alternative location is available.

“A real ‘Broedplaats’ contributes to the cultural life of a neighborhood or city and enhances quality of life and the economic climate on that spot. They contribute in this way already their economic bit and should not be forced also to generate money from the premises," we read in the statement on the ‘Broedplaatsenbeleid’.

Maik: ,, It is these places that present themselves to the outside world, who take positions, which are publicly accesible and have a function for many people in the city, that do not fit into the official policies. While they themselves claim that ‘Broedplaatsen’ are good for the economy. There are hardly any alternative venues around, the importance of them is completely overlooked. The Municipal Project-group ‘Broedplaatsen’ controls the amount of square meters and the price tag but what they lack is the awareness of content. Meanwhile, many people who submitted the ‘Raadsadres’ [= speech to the city council] in 1998, have lost their space. They are no longer listed in the official policies. ''

History

Many of the ADM squatters are coming from the squatted ‘GraanSilo’, the renowned hangout in the heart of Amsterdam, which had to be converted into  condominiums and 'social' rental housing. Many Amsterdammers found it unacceptable that this thriving center of contemporary (sub)culture had to give way to the banal economic motives of the municipality. Under the motto "city bleeds to death" a large number of the remaining live-/work-buildings united themselves in the "IJ-Gilde” [= IJ-guild]. In an attempt to re-animate the local politics they submitted a ‘Raadsadres’ in 1998 with the goal to urge the municipality to adhere to the commitments made at the time of the ‘GraanSilo’, and a responsible policy towards ‘Broedplaatsen’ in general. This resulted in the current ‘Broedplaatsenbeleid’.

[Genuine] ‘Broedplaatsen’ are, however, not included in this policy, even more so, a whole series was lost. The evicted OLVG was told by the project-group that the Project Management Office, which must implement the policy, focuses exclusively on ‘medium’ term results.

Maik: ,,What also is never talked about anymore, is that at the time five hundred thousand guilders has been promised by the municipality, in order to facilitate the return of Silo-residents. Also everybody supposedly had the right to a reimbursement of 5,000 guilders, to help with the removal costs. That's a grand total of 250 thousand guilders. No one has received a penny, and nobody knows what happened to the money. "

If nothing happens, the danger looms that the greater part of the 90 million guilders will be used for the realisation of new atelier-spaces. ‘De Stichting Woonwerkruimte voor Kunstenaars (SWWK) [= The Foundation for Living-/Working spaces for Artists] selects candidates from a waiting list of people who have completed training in art-school, who have sold work or have been previously eligible for grants. It is probably possible to register as a group, but each member must meet these requirements and the group must have a legal form.

Containers

The showpiece of the Project-group is the former shipyard terrain NDSM  in Amsterdam North. ‘Het Gilde’ won the competition for the future development of this place with a proposal called ‘Kinetic North’. Here many artists' initiatives are taking part in a kind of cultural theme park with catering functions. It is aiming for at least one thousand paying visitors per year. The investment required to realize this plan are enormous, in financial terms, but also in working hours. After a few years the whole project has to be demolished however, because by that time, thanks to the cultural boost, on this location luxury apartments will be built (because it’s along the IJ).

Hessel, who lives in the ‘Plantage Doklaan’ and is involved in the development of the plan: ,,We are still looking for investors, but this is impossible if the project only lasts for five years. We are currently investigating whether the life-span of the casco can be stretched, so that a longer period is feasible. ''

‘The Plantage Doklaan’, a squatted school in the inner city, is another project that is likely to be legalized with ‘Broedplaatsengeld’. Hessel: ,,We have to meet the requirements of the SWWK, for 40 percent of the property, the remaining 60 percent, we can use at will. We have no tenancy rights as residents, but occupancy is tolerated. The property will be managed by ourselves through a lease structure that is valid for fifty years.”

According to his latest information, the project-group is now working with a total of 62 thousand square meters of projects, mostly in the downtown area, and 3,500 square meters in the city center. The first should be ready in 2001-2002. Unfortunately not is calculated how much space is lost in total since the inception of the project-group. What the project-group may offer are temporary containers on premises outside the city.

The indifferent stance of the project-group concerning the currently squatted ‘broedplaatsen’ gives little hope for the future. What if the project-group would be only in charge of the quantity of ‘broedplaatsen’ and left the quality and content to others? Enough expertise in the buildings.

For now, the future ‘broedplaatsen’ seem destined for anonymous candidates. There is a huge gap between policy and reality of the living-/working-buildings: affordable living- and working space is important not only for artists. The municipality would gain credibility by halting the evictions, until this policy is bearing fruit.

Ellly