1999-11-12----- [Lüske / Chidda] <RAVAGE> "Bertus krijgt taakstraf" ||| "Bertus has to do community service"

(English below)

=============

Lüske mag bladeren rapen

AMSTERDAM, 27 OKTOBER 1999 -

De Amsterdamse rechtbank heeft speculant Bertus Lüske veroordeeld tot 240 uur dienstverlening wegens onder meer poging tot doodslag. Deze taakstraf komt in de plaats van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. Verder moet de huisjesmelker in totaal duizend gulden betalen aan vier materieel en/of immaterieel gedupeerde bewoners van het gekraakte ADM terrein.

Tijdens de zitting twee weken eerder werd niet geheel duidelijk wat zich op die bewuste zaterdagochtend in april 1998 op het ADM terrein had afgespeeld. Daar brachten ook de videobeelden, die nog het meest weghadden van een slecht geslaagde parodie op de Deense Dogma '95 films, geen verandering in. Vast kwam te staan dat Lüske, met in zijn spoor een sloopploeg, rond zessen arriveerde. Een hoofd van de sloopploeg ging het pand binnen om de begane grond en de eerste etage te controleren. Hij gaf de krakers twintig minuten de tijd het pand vrijwillig te verlaten. Lüske vertrouwde volledig op deze 34 jarige Boomgaard uit Naarden, een "erkende sloper" die ook voor de gemeente Amsterdam opdrachten schijnt uit te voeren.

"Een teken van betrouwbaarheid", aldus advocaat G. Spong. De raadsman van de verdachte hield wel de mogelijkheid open dat er "een foutje in de organisatie was geslopen" en het waarschuwen van de bewoners met "de Franse slag" was gebeurd. Officier van justitie F. Teeven, die gespecialiseerd is in zaken met betrekking tot zware criminaliteit, vond dat "de onderzoeksplicht verder gaat dan 45 seconden door het pand lopen".

Sommige krakers gingen buiten polshoogte nemen, anderen bleven in bed, maar sloper Boomgaard getuigde dat "het onmogelijk is door het machinegeluid heen te slapen". De sloop begon met het 'intikken' van de ramen op de eerste twee etages. Het was een wonder dat er geen gewonden vielen. "De krakers waren namelijk volslagen verrast dat alles zo snel begon", aldus Teeven.

Rond kwart voor zeven arriveerden twee agenten die de sloopactiviteiten stillegden, maar toen ze vervolgens de sloopvergunning gingen doornemen, hervatten de slopers hun werk. Voor het gebouw ontstonden enkele schermutselingen. Lüske zou een man, die met zijn vrachtwagen het pand wilde beschermen, met de dood hebben bedreigd en hem daarna hebben neergeslagen. De projectontwikkelaar kwalificeerde deze beschuldiging als "onzin". De sloopactiviteiten hielden definitief op toen er stenen vanaf het dak op de rupskraan belandden. Ook de komst van meer politie had een heilzame werking.

Tot zijn eigen verbazing werd Lüske gearresteerd. Enkele dagen later werd hem poging tot moord ten laste gelegd. "Ik begreep daar niets van", zo verklaarde hij in de rechtszaal. Ook Boomgaard stond voor een raadsel: "Ik vond dit helemaal niet eerlijk tegenover meneer Lüske." Voor de rechtbank manoeuvreerde de pandjesbaas zichzelf in een comfortabele underdogpositie: "Uiteindelijk ben ik het slachtoffer geworden, maar inderdaad, misschien ben ik wat naïef geweest. En dan te bedenken dat ik helemaal niet van plan was te gaan kijken. Ik zou met mijn vrouw naar een kuuroord gaan, maar op het laatste moment zei ik tegen haar: 'Ach, neem je moeder maar mee.'" Eenmaal op gang gekomen, klaagde Lüske over de pers die al twintig jaar lang een hetze tegen hem zou voeren. De voorzitter van de rechtbank Bartels kapte de klaagzang af met de mededeling dat "de rechtbank geen kranten leest".

De rechtbank achtte poging tot moord uiteindelijk niet bewezen maar vond dat er wel sprake was van poging tot doodslag. Het verweer van de verdediging dat Lüske in de veronderstelling verkeerde dat de mensen sliepen in de "caravans en bootjes", schoof de rechtbank terzijde. Lüske had direct na de kraak namelijk een brief naar het energiebedrijf gestuurd om gas en elektra te laten afsluiten. Tevens hadden de krakers zich al enkele malen verzet tegen ontruimingspogingen.

De rechtbank tilde zwaar aan het onchristelijke tijdstip waarop Lüske zijn ontruiming in gang zette. Hij kon weten, zo staat in het vonnis, dat er tegen dag en dauw nog mensen lagen te slapen en aanvaardde dus de kans dat er levensgevaarlijke situaties konden ontstaan. De controle was in de ogen van het rechtscollege "ontoereikend", zeker waar het ging om de tweede verdieping. Juist die verdieping werd door het gigantische gevaarte beschadigd. Met betrekking tot de strafmaat hield de rechtbank rekening met het feit dat Lüske bereid bleek een schadevergoeding te betalen en dat hij niet eerder met justitie in aanraking is geweest voor dergelijke overtredingen.

 

==========================================================================

Bron: Ravage #295 van 12 november 1999 ||| Source: Ravage #295 of November 12th. 1999

=================================================

 

Lüske has to pick up leaves


AMSTERDAM, 27 OCTOBER 1999 -

The Amsterdam court sentenced [real estate] speculator Bertus Lüske to 240 hours of community service on several charges, including attempted murder. This community service will replace an imprisonment of six months. The slumlord must also pay in total one thousand guilders to four residents of the squatted ADM-terrain, who were duped in a tangible or intangible matter.

During the court-session two weeks earlier, it was not entirely clear what had happened on that fateful Saturday morning in April 1998 at the ADM terrain. Also the video-footage, which looked like a bad parody of the Danish Dogma '95 films, didn’t change this. Established was that Lüske arrived, accompanied with a demolition team, around six. A leader of the demolition team went into the building to check the ground floor and first floor. He gave the squatters twenty minutes to leave the premises voluntarily. Lüske trusted fully on this 34 year old Boomgaard from Naarden, a “licensed demolisher" who also seems to take on projects for the City of Amsterdam.

"A sign of reliability," said attorney G. Spong. The counselor for the suspect kept open the possibility that "a mistake had crept into the organization" and that the warning of the inhabitants had happened in a haphazard kind of way. Prosecutor F. Teeven, who specializes in cases concerning serious crime, found that "the duty to investigate stretched beyond 45 seconds walking through the building."

Some squatters went outside to investigate, others stayed in bed, but destructor Boomgaard testified that "it is impossible to sleep through the noise of the machine." The demolition began with the “gently smashing in” of the windows on the first two floors. It was a miracle that there were no injuries. "The squatters were totally surprised because everything started so early," according to Teeven.

Around a quarter to seven two police agents arrived, who stopped the demolition activities, but when they were reading the demolition permit, the destructors resumed their work. In front of the building a few skirmishes started. Lüske alledgedly gave death threats and then punched a man who wanted to protect the property with his truck. The real-estate developer qualified the accusation as "nonsense". The demolition activities were halted permanently, when stones, thrown from the roof, landed on the track excavator. Also the arrival of more police officers had a salutary effect.

To his own surprise Lüske was arrested. A few days later he was accused of attempted murder. "I did not understand it", he said in court. Also Boomgaard was puzzled: "I thought this was not fair at all to Mr. Lüske." In court the pawnbroker manoeuvred himself in a comfortable underdog position: "Eventually, I became the victim, but yes, maybe I've been a little naive. And then to think that I didn’t intend to go and see it at all. I planned to be with my wife and go together to a wellness retreat, but at the last moment I said to her: "Oh, take your mother instead." Once started, Lüske complained about the press, which has for twenty years conducted a smear campaign against him. The president of the court Bartels cut short the lament with the statement that "the court does not read newspapers."

The court considered that attempted murder ultimately was not proven but agreed on the charges that it was indeed attempted manslaughter. The statement in defence of the accused, which said that Lüske was under the impression that people were sleeping in “caravans and boats", was pushed aside by the court. Lüske had namely, immediately after the terrain was squatted, sent a letter to the utility company to shut off gas and electricity. Also, the squatters had already repeatedly resisted previous eviction attempts.

The court expressed a great dislike about the unholy timing of Lüske’s start of the eviction. He could have know, it states in the verdict, that at daybreak people still were sleeping and therefore accepted the possibility that life-threatening situations could arise. The audit in the eyes of the court ”had been inadequate", especially when it came to the second floor. Precisely that floor was damaged by the giant colossus. With regard to the severity of the sentencing, the court did consider the fact that Lüske was willing to pay compensation and that he had no prior convictions for such violations.