From the archives: "The Lüske brochure" ( Published: August 1996)

(English below)

In Augustus 1996 publiceerde het  S.P.O.K. (SPekulatie Onderzoeks Kollektief) de Lüske Brochure - Hoe Bertus de boel belazerd

Het S.P.O.K. is nog steeds actief (online)!

===========

De Lüske Brochure

Hoe Bertus de boel belazert

De Lüske Brochure is geschreven door de werkgroep Lüske en is een uitgave van het Spekulatie Onderzoeks Collectief (SPOK).

 

Nog te verkrijgen eerdere uitgaven van het SPOK zijn:

- Dossier Leutscher (1988)

- De heren zijn toch geen inbrekers? handleiding voor onderzoek naar personen en zaken (1994) ISBN 90-72768-36-1

- Voorpublicatie: Rijk op de Nieuwendijk, brochure over projectontwikkeling, subsidiemisbruik en mannenmode (1996)

- Aan hen die verblijven....,kennismaking met juridische procedures rond kraakpanden (1996)

- Uitgebreide kraakhandleiding 96/97 (1996) (i.s.m. de gezamenlijke kraakspreekuren) ISBN 90-75825-03

 

Deze uitgaven zijn te verkrijgen bij:

Spekulatie Onderzoeks Kollektief

postbus 94526

1090 GM Amsterdam

telefax 020 620 6826

email SPOK@DZS.XS4ALL.NL

 

het Fort van Sjakoo

Jodenbreestraat 24

1011 NK Amsterdam

 

en soms bij de reguliere boekhandel

=============

Hoe Bertus de boel belazert

De Lüske Brochure

werkgroep Lüske, augustus 1996

Inhoud

3   Inleiding

4   Lüske op oorlogspad

6   De financiers

9   Lüske's andere activiteiten

10 Sint Jansstraat 48

11 Amstel 198

12 Amstelstraat 9-15

14 Amstel 182

17 Rembrandtplein

20 Tot slot

 

Bijlage I - Er zijn ook goede dingen over Lüske te melden

Bijlage II - Er is nog meer te melden

 

Namenregister

[2]

=======

Inleiding

De laatste jaren lopen steeds meer bezoekers van het SPOK tegen de persoon Lüske aan. De ervaringen zijn onverdeeld negatief. Ze zijn zelfs dermate negatief dat we een aantal verhalen niet kunnen publiceren. Dat zou, volgens de betrokkenen, ongewenste gevolgen voor hen kunnen hebben.

Naar aanleiding van de laatste verhalen hebben we uiteindelijk toch de stap genomen om een aantal ervaringen en feiten naast elkaar te zetten. Langzamerhand doemt een beeld op van een figuur die zich met onroerend goed bezig houdt zonder dat het hem interesseert. Ten minste, allerlei louche activiteiten interesseren de heer Lüske wel, normale verhuur daarentegen in het geheel niet. Deze houding leidt toch leegstand, verkrotting, bizarre huurcontracten, valse aangiftes, dubieuze transacties en intimidaties.

Wij zijn niet de eersten die zich bezig houden met Lüske,. Al in 1982 werd het zwartboek 'Niet te koop, de Lüske connection en de Lucky Luyk' gepubliceerd. Het zwartboek maakte duidelijk welke belangen er achter de geruchtmakende knokploeg van Lüske en kornuiten zaten. Eén van de knokploegleiders, Jan Plas, staat vandaag de dag midden in de schijnwerpers als kroongetuige in het proces tegen Johan Verhoek, alias de Hakkelaar. Niet alleen Jan P. heeft zich verder ontwikkeld in het criminele milieu. Ook Lüske zelf ontwikkelt de meest vreemde activiteiten. In deze brochure zullen een aantal van deze activiteiten aan de orde komen, vooral wanneer ze met onroerend goed te maken hebben. Om te illustreren hoe Lüske te werk gaat is een viertal panden als voorbeeld genomen.

Het lijkt erop dat iedereen, van buurtbewoner tot Van Traa weet met wie we te maken hebben. Toch kan Lüske gewoon zijn gang blijven gaan, gesteund door de Friesland Groningen Hypotheek bank en de overheid. We hopen dat deze brochure meehelpt om Lüske een halt toe te roepen.

[3]

Lüske op oorlogspad

Wat voor een type is Lüske eigenlijk? We willen gelijk met de deur in huis vallen met een citaat uit 'Niet te koop':

Hoe zij zich Lüske van toen (ongeveer 1970) herinnert: "Hij kwam uit een arm milieu. Hij was eigenlijk nog maar een jongen. Maar vreselijk onbeschoft. Ook een ontzettend uitsloverig type. Maakte voortdurend opmerkingen als 'Dat doe ik wel even' en 'Dat koop ik wel even'. Ik hoorde laatst een gerucht dat hij zo'n acht jaar geleden (ongeveer 1974) betrokken is geweest bij een schietpartij. Hij zou zelf hebben geschoten. Het is maar een gerucht, toch kan ik het mij goed voorstellen, want hij was ook nog een keihard type. In dat café 'De Oude Lantaren' kwamen voornamelijk kleine en grote criminelen. Daar heeft hij ook die compagnon waar hij nu zaken mee doet, Henk Bootsma, leren kennen."

Zij kent hem ook als geldwolf: "Een vriendin van mij had een etage van hem gehuurd. Zij zou gaan verhuizen. Op een gegeven dag kwam hij met een nieuwe huurder. Weet je wat voor huur hij aan de nieuwe huurder vroeg? Vijfhonderd gulden. Terwijl die etage daarvoor maar zo'n zestig gulden had gedaan. Vijfhonderd gulden, als ik die etage nog voor me zie, misdadig."

Het café is het begin van Lüske's ondernemerschap geweest. Bootsma was de compagnon van Lüske. Samen bezaten de heren Lüske en Bootsma de BV Chidda Vastgoed. Deze BV kocht na het ten onder gaan van notaris Slis Stroom het gekraakte pand Jan Luykenstraat 3.

De koop werd geregeld door makelaardij Peters en van der Vloodt, vandaag de dag gerund door de heren Peter van der Vloodt voor de huizenhandel en Richard Kelpin voor het afblaffen van huurders. Deze makelaardij heeft veelvuldig zaakjes voor Lüske opgeknapt.

Na de koop wilden de heren het pand leeg krijgen. Omdat er geen concrete plannen op tafel lagen, behalve een vals huurcontract met vriendje D.J. Prins, ontbrak elke grond hiervoor. Ze schakelden een knokploeg in, ondertussen gedekt door de Telegraaf, die artikelen publiceerde waarin de knokploeg aan het woord kwam onder het motto: 'Slachtoffers beginnen vertrouwen in autoriteiten te verliezen' en 'kraken nu echt oorlog'. De huisbazen en knokploegleden waren echt zielig. Ook Jan P. komt aan het woord: "Kijk", zegt Jantje P. (36), een sportschoolhouder die deze week een zevental krakers 'zwiepte' bij een nachtelijke overval op het door hem gehuurde pand aan de Amsterdamse Jan Luykenstraat, "We hebben zo langzamerhand ook een aardige verzameling privé-adressen van krakers en hun familie. Méér zeg ik niet."

[4]

=============

De voor recht en orde opkomende Jantje Plas helpt nu de Amsterdamse justitie omdat hij zoveel interne kennis van het wereldje der drugshandelaren heeft. Hij is als kroongetuige opgevoerd in het proces tegen Johan Verhoek, de Hakkelaar. Wellicht betekent dit dat Jan Plas, evenals zijn voormalige leerling kickboksen André Brillenman, in stukken gezaagd in een vat beton gedumpt teruggevonden wordt. Waarschijnlijker is dat justitie nu alles doet om hem een nieuwe identiteit te geven.

Jan Plas zou een huurcontract hebben gehad om een sportschool te houden in de Lucky Luyk. Hier kwam niets van. Daarom zou D.J. Prins in het pand trekken. Hiermee bleven de connecties in het criminele milieu aangesproken worden.

Op 4 december 1979 pleegde D.J. Prins op Schiphol een roofoverval met ene Lensink. Dezelfde dag worden ze in Hazerswoude gearresteerd. Op 7 maart 1980 werden ze tot een jaar gevangenisstraf veroordeeld door de arrondisementsrechtbank in Den Haag.

Deze Prins wilde een ontruiming op basis van een 'huurcontract' afdwingen en sleepte de gemeente voor de rechter. Ondertussen probeerde de gemeente het pand aan te kopen. Toen dit uiteindelijk gelukt was, werd het pand ontruimd ten bate van andere dan de zittende bewoners.

[5]

De financiers

In de tijd dat Lüske eigenaar van de Luyk was uitte het SPOK kritiek op zijn financier. De Rabobank, kantoor Halfweg, werd aan een onderzoek onderworpen.

Naar de buitenwereld toe leek het alsof directeur Wijsman de wind van voren kreeg. Op termijn leidde het er wel toe dat Lüske niet meer gewenst was bij dit Rabo-filiaal. Hij moest op zoek naar een andere financier.

Helaas vond hij deze. Eigenlijk hadden we kunnen voorspellen bij welke bank hij terecht zou komen: De Friesland Groningen Hypotheek bank (FGH). Deze bank heeft decennia lang zodanig zijn nek in de huizenmodder gestoken dat het nooit meer goed komt.

De bank hield zich ongeveer een eeuw geleden bezig met het financieren van groninger boeren, Daarna ontwikkelde de bank zich steeds meer in de richting van een speculantenbank. Wie nergens meer terecht kon, moest maar bij de FGH aankloppen. Zo heeft de FGH zich met allerlei twijfelachtige objecten en eigenaren bezig gehouden. Samen met Breevast ontwikkelde men projecten als Hoog Catherijne. De samenwerking leidde de bank in de tweede helft van de jaren 80 zowat de afgrond in door de affaire rond het bouwbedrijf Bredero. De president commissaris van de FGH had dezelfde functie bij Bredero en Breevast.

De FGH werd door de Aegon overgenomen. De Aegon wist, tot woede van de kleine aandeelhouders, ongeveer 93% van het aandelenkapitaal tegen een zeer lage prijs in handen te krijgen. De kleine aandeelhouders beschuldigden de raad van commissarissen van nalatigheid of oplichting: "De zaak blijkt in feite al jaren failliet, maar u hebt ons belazerd of u hebt zitten slapen."

De FGH heeft zich ook op de winkelmarkt gestort. Hoewel de bank zelf waarschuwt voor de verschuivingen die in de winkelmarkt zullen optreden doen ze wel mee: "Zolang ze zelf 40% financieren, doen we graag mee. Tenslotte zijn we een bank die zijn marges moet draaien."

De FGH heeft zich bijvoorbeeld ook op het winkelcentrum aan het Waterlandplein (Amsterdam-Noord) gestort. De directeur van de FGH, W.A.J.M. van der Heyden had via zijn BV Exploitatie van Onroerende Goederen Ruysdael II, het economisch eigendom overgedragen aan Worktown. Worktown liet zich hierbij weer financieren door de FGH.

Het complex is uiteindelijk na nog enkele schimmige transacties, waarbij de beruchte Kükenheim van Euro-invest betrokken was, door een woningbouwvereniging overgenomen. Hierna kwam de onrust bij de bewoners boven het winkelcentrum tot bedaren.

[6]

==========

De FGH kwam de laatse jaren in opspraak door de verkoop van Hoog Catharijne, waarbij geen belastng betaald zou zijn, en door de financiering van Jan Bosch. Jan Bosch bracht Ravast aan de afgrond door Paulianeus handelen. De FGH wist hier, volgens Mr. Hermans van de belastingsdienst, van af. Bosch lichtte onder andere zijn mede-aandeelhouders op door eigen panden te duur aan het vastgoedfonds te verkopen. Uiteindelijk heeft hij het hazepad moeten kiezen.

Terug naar Lüske. Ook hij wordt gefinancierd door de FGH. Zonder de FGH had Lüske nooit zoveel activiteiten kunnen ontplooien. Ons zijn twee lopende hypotheken bekend ter waarde van in totaal bijna 17 miljoen.

In een van deze twee hypotheken eist de FGH dat het pand leeg is en leeg blijft. Dit zogenaamde huurbeding geeft aan dat de hypotheek puur voor speculatie bedoeld is. Immers, de afbetaling van de hypotheek moet niet uit huurgelden komen maar uit de waardestijging van het pand. Op deze wijze heeft Lüske via zijn BV Amstelimmo het pand Amstel 182 gekocht.

De andere hypotheek is een zogenaamde paraplu-hypotheek. Dat wil zeggen dat de bank geld leent met meerdere panden als onderpand. Daarnaast wilde de bank een borgstelling van de echtgenote van Lüske, Jannie Bos. Jannie Bos doet ook huizen op eigen naam.

Eind 1993 stonden de volgende panden in de paraplu-hypotheek vermeld:

- Oud-Bussummerweg 5 in Huizen (woonadres van Lüske)

- Dr. Smitstraat 5 in Zandvoort

 

in Amsterdam:

- Pieter Aertszstraat 60, 62, 64

- Toldwarsstraat 1, 3, 5, 7

- Tolstraat 59

- Amstelstraat 9, 11, 13, 15, 27, 29, 31, 33, 39, 41, 47

- Nieuwezijds Voorburgwal 72

- Wagenstraat 3, 4, 5, 6, 7, 8, 11, 12, 13, 15, 17

- Amstel 49, 200

- Ceintuurbaan 210

- Vossiusstraat 46

- Regulierdwarsstraat 17, 19

- Westeinde 14

- Regulierbreestraat 51

- Weteringschans 66

- Vijzelstraat 103

[7]

- Singel 458

- Halvemaansteeg 3, 5

- Damrak 58

Deze indrukwekkende lijst is niet volledig. Het betreft alleen een deel van het bezit van de BV's Lubo en H&R Holding. Ondertussen heeft Lüske nog meer panden, onder andere in de Rembrandtpleinbuurt, gekocht en andere weer verkocht.

De hypotheek bedraagt 10 miljoen gulden. Er moet 16 miljoen terugbetaald worden. Daarnaast heeft Lüske nog aparte hypotheken op een aantal panden gesloten, uiteraard bij de FGH.

[8]

=========

Lüske's andere activiteiten

Als we deze lijst beter bekijken zien we verschillende soorten bezit. Meestal gaat het om horecapanden. De Zamenhofstraat ligt op een industrieterrein. Niet getreuurd, ook op een industrieterrein kan je rare dingen doen. Zo heeft Lüske vergevorderde plannen om op de Daniël Goedkoopstraat bij de Bijlmerbajes een kartingbaan te openen.

Naast een kartingbaan heeft Lüske zijn aandacht ook (nog steeds) op 'bruiningscentra' gericht. Al in de jaren 80 had hij met Bootsma samen het bruiningscentrum 'Safe Sun' aan de Amstelstraat. Nadat dat pand daarna jaren heeft leeg gestaan heeft hij er weer een bruiningscentrum gevestigd. Het bruiningscentrum Uggla trekt volgens de buurtbewoners geen enkele klant. Toch ziet het er pretentieus uit en is het alweer geruime tijd open. Het vermoeden rijst dat het bruiningscentrum op andere zaken draait.

Naast de verhuur van winkelpanden heeft Lüske zich ook in de loop van zijn carrière regelmatig gericht op de exploitatie van horecagelegenheden. Zo was Lüske directeur van Damhotel BV, welke het hotel aan het Damrak 31 exploiteerde. In 1991 stopte deze BV ermee. Post kon men sturen naar Wagenstraat 12-II. Wagenstraat 12-II was volgens het telefoonboek het adres van de broer van Bertus, Marcel Lüske. De Wagenstraat 12 is nu alweer jaren dichtgetimmerd. Interessant detail is dat het hotelpand in bezit was van de onlangs overleden Jaap Kronenberg. Kroonenberg bezat ook Lüske's kantooradres Weesperzijde 33a en de kartingbaan.

In 1995 hield Lüske zich verder bezig met de financiering van free-fight gebeurtenissen. Afgezien van de stijl van de sport trekt deze business rare snuiters aan. Naast Bertus was ook Kroonenberg erbij betrokken, evenals Dolman, de voormalige uitsmijter van de Casa Rosso, en andere brede types. Overigens kent Lüske Dolman ook uit de onroerend goed-handel.

Onlangs verschenen berichten in onder andere Het Parool en op AT5 over afpersingen in de horecawereld. In de berichtgeving kwam ondermeer de band tussen criminele portiers, sportscholen en free-fighters naar voren. Ingrediënten die het algemeen bekende gerucht dat Lüske zich hier ook mee bezig houdt alleen maar voedt.

Volgens een ander artikel dat in Het Parool is verschenen heeft de commissie van Traa Lüske als casus genomen in verband met de criminele bovenwereld die betrokken is bij de horeca-exploitatie.

Deze brochure gaat niet over free-fight, noch over karting, het handelt over onroerend goed. We willen daarom Lüske's overige activiteiten even met rust laten en ons op een aantal onroerend goed-verhalen richten.

[9]

Sint Jansstraat 48

Het verhaal over dit pandje, gelegen in een door een parkeergarage en city-vorming verpest steegje, speelde zich in de afgelopen zes jaar af. Het pand verkeerde in zeer slechte staat. Het pandje, een rijksmonument, viel in Lüske's handen voor slechts 88.000 gulden. Er moest dan wel veel aan opgeknapt worden. Niet dat Lüske dit deed. Hij liet gedeeltes van het pand gewoon leeg staan. De begane grond werd meerdere keren door junkies opengebroken en dan weer door de politie van een hangslotje voorzien. Lüske keek er zelf niet naar om.

Hij probeerde na enige tijd weer van het pand af te komen. Via zijn vaste makelaar, Van der Vloodt, bracht hij het op de veiling. Van der Vloodt bood zelf op het pand. Hiermee hoopte hij de prijs op te drijven. Toen hij bij de 188.000 gulden aangeland was, wilde niemand méér bieden. De verkoop ging niet door. Overigens gaf Lüske in het veilingboekje valse informatie met betrekking tot de huurprijzen. De opgegeven huren zouden tussen de 300 en de 500 gulden liggen. Feitelijk betaalde men niet meer dan FL 180,-. Deze relatief lage huurprijs had te maken met de altijd weer toegezegde, maar nooit uitgevoerde renovatie. Lüske dekte zich in door in het veilingboekje te stellen dat hij geen verantwoordelijkheid droeg voor eventueel door de overheid lager vastgestelde huren.

Op het pand kwam de aanschrijving van de Stedelijke Woningdienst. Het dak was zo lek als een mandje en er moest snel wat gebeuren. Na het nodige gedraai werd er een noodreparatie uitgevoerd. De tijd begon te dringen voor Lüske en hij verkocht het pand uiteindelijk aan J. Wals uit West Graftdijk. Deze is aan de renovatie begonnen. Zelf heeft Lüske er nooit een spijker aan laten vertimmeren (behalve de gedwongen reparatie). Daarom is het vreemd dat Lüske nu zegt een pand op de Nieuwendijk te willen renoveren om zo de huren op te krikken.

[10]

=======

Amstel 198

Lüske heeft in 1989 en 1993 enkele tientallen panden van de diamantair Stoeltie gekocht. Op deze wijze kwam hij in korte tijd in het bezit van twintig panden verdeeld over twee blokken aan de Amstel. Daarnaast bezat hij al enkele panden en hij kocht nog wat van 'losse' eigenaren. In die tijd wist hij dus ook zijn handen te leggen op Amstel 198. Dit pandje is heel erg ondiep. Je kan terwijl je de voorkant aanraakt, de achtergevel met je andere hand aanraken.

Het pandje zelf is niet zo interessant. Voor Lüske is het van belang dat hij alles (of zoveel mogelijk) in één blok heeft. En aan zijn bezit moet niemand komen! Deze waarschuwing werd door een groepje krakers in de wind geslagen. Zij kraakten het pand nadat het al weer enkele jaren zogenaamd te huur stond.

Het pand bleek moeilijk te barricaderen. 's Avonds bleek ook nog eens dat er wel erg weinig geregeld was rond de bezetting. Prompt kwamen er wat mensen die ingehuurd waren door Lüske om te intimideren. De krakers verdwenen zo snel mogelijk. Voorheen deed Lüske het intimideerwerk regelmatig zelf. Zo stapte hij in 1993 een Utrechts kraakbolwerk aan de Ganzenmarkt binnen onder het motto: "Dit is van mij, jullie moeten eruit." Nadat de krakers van de verbazing bij waren gekomen bonjourden ze hem eruit. Dit pand is nog steeds van de heer Vloet, een gehaaide, in Belgiẻ woonachtige, speculant en notaris.

Lüske heeft enkele dagen nadat de Amstel 198 ontruimd was wat stickers op het raam geplakt met de tekst 'verhuurd'. Deze stickers hangen er sinds december 1994. Van de huurder is nog nooit iets vernomen. Het pand staat er vervallen en dichtgetimmerd bij.

[11]

Amstelstraat 9-15

Was het pandje in de Sint Jansstraat niet zo van belang, Amstelstraat 9-15 is zo ongeveer het belangrijkste bezit van Lüske. Hij heeft hier dan ook in de loop der tijden goed aan verdiend. Hoe één van deze trucjes in zijn werk is gegaan, staat hier beschreven.

Op Amstelstratt 9-11 zat vroeger het bruiningscentrum van Bootsma, 'Safe Sun'. Toen dit dicht ging bleef het uithangbord achter. Voor de rest werd de vloer eruit gesloopt en stond het pand leeg. Het SPOK heeft in die tijd het pand onder de loupe genomen. Het bleek dat er nog steeds een bruiningscentrum ingeschreven stond. Het was genaamd 'Life Sun', officieel een nevenvestiging van café 'The Stones' op de Warmoesstraat. 'Life Sun' zou gedreven worden door mevrouw A.C. Eype.

Uiterlijk leek er niets met het pand te gebeuren maar achter de schermen des te meer. Op 29-05-'89 verkocht Lüske het pand aan Morales uit London. De prijs die hij hiervoor kreeg was twee miljoen gulden. Het vreemde was dat Lüske zich nog steeds tegen het pand bleef aan bemoeien, alsof het nog van hem was. Hij ontving er nog post, had er nog een BV'tje ingeschreven enzovoort. Het pand zelf werd ondertussen druk verhandeld. Hieronder de verkoopdata en prijzen:

29-05-89  Lüske verkoopt aan Morales voor 2 miljoen

20-10-89 Verkoop aan Adjuncten Properties voor 4,8 miljoen

20-10-89 Verkoop aan Hoorn en Winkel European Properties voor 5,1 miljoen

19-09-93 Verkoop aan Lubo BV voor 1,5 miljoen

In eerste instantie is niet duidelijk wat hier gebeurt. Als feit kunnen we stellen dat Lüske een half miljoen op deze deal wint. Als we naar de achtergronden van de tussen geschoven ondernemingen kijken wordt duidelijk waarom Lüske een half miljoen beloning krijgt voor het uitlenen van het pand. Want uitlenen is wat er gebeurd is.

In 1989 komt er veel kapitaal los uit Zweden. Men staat te dringen om dit geld te beleggen in onroerend goed in Nederland en Duitsland. Dit heeft een prijsopdrijvend effect. Toch is dit niet de reden waarom de prijs binnen 5 maanden meer dan verdubbelt. Hier is sprake van een vooropgezet plan. Adjuncten koopt aan voor Hoorn en Winkel en krijgt hiervoor een 'normale' provisie van drie ton. Op papier is de prijs tot grote hoogte gestegen. Om dit te verklaren moeten we uitleggen wie en wat Hoorn en Winkel is. De BV Hoorn en Winkel is een beleggings-BV van enkele Zweden, evenals Adjuncten.

[12]

=======

Achter Hoorn en WInkel schuilen de heren Linder, Finetto en Soderberg. Zij treden op een bepaald moment uit de vennootschap en 'De Nieuwe Maasstad' treedt erin. Feitelijk wordt de hele BV verkocht. Wie is De Nieuwe Maasstad nu weer? De Nieuwe Maasstad was in die tijd een vastgoedfonds waarover Schuwer de directie voerde en waarvan Finetto grootaandeelhouder was. Wat bezielt Finetto om een veel te duur pand aan zijn vastgoedfonds te verkopen? Het NRC meldt op 12-01-'92 het volgende:

"Het is als gevolg van de gekelderde onroerend goed-prijzen aanlokkelijk voor grootaandeelhouders hun verlies op het onroerend goed-fonds af te wentelen. Volgens de directeur  van De Nieuwe Maasstad heeft de Zweeds grootaandeelhouder O.B. Finetto eind 1990, begin 1991 kantoren aan zijn bedrijf verkocht en later weer tegen een gereduceerde prijs verkocht."

Waarom wij hier spreken van een vooropgezet plan, opgezet in 1989, is het feit dat Lüske zich de gehele tijd op de achtergrond met het pand bemoeide. Zijn bouwborden hingen aan de gevel en hij zorgde ervoor dat de krakers, die ook daar opdoken, vertrokken. Ook bleven BV's ingeschreven op dat adres. Helemaal duidelijk wordt dit verhaal nadat Lüske, via de BV Lubo, het pand weer officieel terug krijgt.

In deze tijd heeft heeft het pand leeggestaan. Geruime tijd nadat het pand weer in Lüske's officële bezit is gekomen wordt er een bruiningscentrum geopend. We schreven al eerder dat hier zo weinig klanten komen, dat het onduidelijk is waar het bruiningscntrum zijn bestaansbasis aan ontleent.

Hoorn en Winkel is een club van enig kaliber. Zij hebben hele blokken in de stad aangekocht. Met name Gutenberg uit Costa Rica leverde panden onder andere gelegen aan de Hoofdweg en aan de Spuistraat/Keizerrijk. Daarnaast werd onroerend goed aangeleverd door IVEMO en Chesterfield.

[13]

Amstel 182

Amstel 182 is één van de laatste aankopen van Lüske. In zijn pogingen om zijn bezit te concentreren in de Rembrandtplein-buurt heeft hij veel eigenaren aangeschreven. Enkele eigenaren gingen hierop in, zo ook Marianne Linthorst en Hendrik Joseph Martens. Zij wonen volgens het kadaster in Kerr Serign, Serrekunda, Gambia. In 1985 hadden zij het pand gekocht, toen er nog een lamellenfabriek in zat. Dit bedrijfje werd in 1994 uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel. Boven woonde nog iemand. Het kwam feitelijk leeg te staan per oktober 1995. De kraakwacht die er daarna in opdracht van makelaardij Rappange zat, moest vertrekken. Het pand moest namelijk leeg opgeleverd worden aan de koper, Amstelimmo BV van Lüske. Nu komt lege oplevering wel vaker voor bij verkopen. Nadeliger is dat het pand daarna ook leeg gehouden moet worden van de hypotheekverstrekker, de FGH. In de hypotheekacte valt hierover het volgende te lezen:

"I. beperking van de bevoegheid tot zonder toestemming van de bank verhuren van het onderpand, beperking ten aanzien van de vooruitbetaling van huurpenningen of andere vergoedingen en beperking in het recht tot vervreemding of verpanding van uit huurovereenkomsten voortvloeiende rechten."

De aflossing van de hypotheek en rente geschiedt dus alleen uit de waardestijging van het pand. De waarde van een leeg pand stijgt sneller dan van een pand dat in gebruik is. Dit is speculatie in één van de meest naakte vormen.

Door de leegstand kwam het pand in het oog te liggen bij kraakgroep Centrum. Zij kraakten het samen met de bewonersgroep. WIj hebben een pamflet van de bewoners hieronder afgedrukt:

NIEUWS OVER DE KRAAKACTIE AMSTEL 182

Het is alweer weken geleden dat we met hulp van zo'n 80 mensen het pand Amstel 182 kraakten. Daarna zijn we bezig gegaan met het dichtbarricaderen van het pand. We schreven al in ons vorige info-briefje dat we de eigenaar, Bertus Lüske, verwachtten. In het verleden heeft hij met wisselend succes krakers geïntimideerd.

Deze keer is hij niet bij ons komen opdraven. Hij heeft enkele dagen na de kraak het pand even van buiten bekeken en toen blijkbaar de moed opgegeven. Helaas betekent dat niet dat wij dit pand voor langere duur aan het woningbestand kunnen toevoegen.

Lüske reed namelijk in zijn zilvergrijze

[14]

==========

mercedes direct door naar wijkteam Prinsengracht om aangifte te doen. Daarna ontstond een bizarre situatie. Lüske heeft er een handje van om mensen op te lichten. De slachtoffers kregen daarna geen gehoor bij de politie. Men moet het maar zelf uitzoeken. Wanneer Lüske zelf zich vervoegd bij de smeris, dan gaan alle deuren voor hem open. Wat blijkt het geval: Lüske doet aangifte van de kraakactie op 9-7-'96, twee dagen na de kraak. Hij vermeldt dat er tafels en stoelen opgeslagen zouden zijn. Dat dit klinklare onzin was, evenals bouwactiviteiten (CV aanleg), had de politie ook geconstateerd. Het pand bevond zich in een vervallen toestand. Het electriciteitsnet is onbruikbaar, de waterleidingen lekken etc.

Daarnaast heeft hij nog een pijl op zijn boog. Hij zou per 1-7-'96 (!) een huurcontract met een kantoor hebben getekend. Erg toevallig nadat het pand een half jaar niet actief in de verhuur was. De verhuurplakkaten hingen er slechts voor de vorm, net als de 'verhuurd' stickers aan Amstel 198.

Een kantoor mag zich niet vestigen op Amstel 182 volgens de leefmilieuverordening en er is geen woningonttrekkingsvergunning aangevraagd. Wij wilden dit melden aan de politie, zodat deze valse en onmogelijke aangifte in de prullenbak kon belanden. Naar aanleiding van een ontruimingsactie op de Herengracht, had de politie, bij monde van Petra Steenkamer, laten weten niet met met ons in overleg te willen treden. Daarna probeerden wij deze informatie dus maar door te geven aan de officier van justitie, Haas Oppe. Ook deze weigerde nog te luisteren naar zinnige argumenten. Het pand moest en zou ontruimd worden, ondanks de door Wijkcentrum d'Oude Stadt' uitgesproken angst dat dit een ontruiming voor leegstand zou worden.

Ondertussen had zelfs de politie door dat de aangifte 'fake' was. Dat maakte niets uit, men had een stok gevonden om de kraker te slaan. Uiteindelijk werd ons medegedeeld dat wij ontruimd zouden worden omdat er een half jaar voor de kraak nog iemand op Amstel 182 had gewoond. Men wist blijkbaar niets beters te verzinnen.

Wij kunnen en willen nog geen tegenreactie aankondigen, maar u begrijpt dat wij dit niet over onze kant kunnen laten gaan.

WONEN IS EEN RECHT.

LEEGSTAND IS EEN MISDAAD

Kraakgroep Amstel 182

[15]

Net als bij de Lucky Luyk doet Lüske een valse aangifte. De politie maakt het niet veel uit, zij grijpen alles aan om krakers uit hun district te krijgen. Men probeert de zaken via justitie te laten lopen, waardoor een goede afweging van belangen ver te zoeken is. Wanneer deze zaak via de leegsta(nds)wet zou worden voorgelegd aan een rechter, dan konden de krakers tenminste ook hun visie en belangen naar voren brengen.

UIt de houding van politie en justitie rond Amstel 182 blijkt dat zij zich opstellen als verlengstuk van Lüske. Ze blijken niet bereid om te luisteren naar de argumenten van de krakers.

[16]

=======

Rembrandtplein

Drie van de vier verhalen die hierboven zijn beschreven, spelen zich af in de Rembrandtplein-buurt. Lüske is bezig met het concentreren van zijn bezit in die buurt. Jan Hartog en Rob Huygens hebben in hun leeronderzoek Stadssociologie aan de Universiteit van Amsterdam in 1995 buurtkaartjes verwerkt met Lüske's bezit. Zo'n kaartje hebben wij bijgewerkt.

Hartog en Huygens gaan in hun leeronderzoek in op de mogelijke redenen waarom Lüske veel in één buurt aankoopt. Zo noemen zij de mogelijkeid om bouwplannen erdoor te duwen. Op dit moment geldt er een LeefMilieuVerordening voor de buurt. Wanneer deze vervalt in 1999 en er nog geen nieuw bestemmingsplan klaar is, dan moeten alle bouwplannen goedgekeurd worden. Dit wordt een 'juridische minuut' genoemd en levert de mogelijkheid tot grootschalige projectontwikkeling.

Een andere reden waarom hij zijn bezit zo concentreert is het feit dat de gemeentelijke overheid liever werkt met één onderhandelingspartner dan met vele kleine huiseigenaren, wat zo typerend is voor de binnenstad. Deze houding zorgt ervoor dat de veelheid aan belangen en daarmee de veelkleurigheid opgeofferd wordt. De verbeterde onderhandelingspositie werd Lüske zowat in de schoot geworpen toen hij een groot aantal panden van Stoeltie kon overnemen.

[17]

We kunnen nog enkele mogelijke redenen noemen waarom Lüske zijn bezit concentreert in de Rembrandtplein-buurt: hij houdt zich voornamelijk bezig met het verhuren van horecagelegenheden. Deze markt is schimmig en er worden erg hoge omzetten gedraaid. Er valt dan ook veel geld uit te knijpen door middel van wurgcontracten. Wanneer men bij de Kamer van Koophandel bekijkt hoe lang de doorsnee horecagelegenheid in panden van Lüske het vol houdt dan schrikt men.

Als kroeguitbater zie je dit soort huurcontracten natuurllijk niet zitten, maar wanneer één eigenaar zowat alles in een uitgaansbuurt bezit kan men zich tot niemand anders wenden.

Een mogelijke andere reden waarom Lüske veel tussen de Wagenstraat, Amstelstraat en Amstel opkoopt is zijn speeltje de 'Sinners of Heaven'. Tegen deze discotheek zouden mogelijke klachten tegen geluidsoverlast kunnen komen, omdat hij niet aan de normen voldoet. Potentiële klagers zijn nu al gauw bewoners van zijn panden. Meestal gaat het dan om mensen die op contracten zonder huurbescherming zitten. Vanuit deze positie pakt men minder snel de telefoon.

Lüske heeft nog niet alles in het blok tussen Wagenstraat, Amstel en Amstelstraat. Zo heeft Northdoor een blok luxe, lege, appartementen op Amstel 190-192 gekocht op 19-12-'94. Deze appartementen zijn nu te koop. Voordat Northdoor het gebouw op zijn naam kreeg was het van v.d. Lint Investments, gevestigd op Island Tortola, Road Town. V.d. Lint kocht dit pand op 2-10-'90 vanuit het belastingsparadijs voor 1,8 miljoen om het nog dezelfde dag door te verkopen aan Loire properties (voorheen genaamd BAKOG) voor 2,3 miljoen.

Blijkbaar trekt dit buurtje onroerend goed-eigenaren met dubieuze reputaties aan. Het kon niet uitblijven dat ook de heer W. Endstra zou opduiken. Lüske heeft het pand Amstel 188 bekeken, omdat hij wel iemand wist die het wilde hebben. UIteindelijk werd er minimaal 1 etage gekocht door Convoy BV. Deze onderneming kreeg landelijke bekendheid nadat het inmiddels opgeheven IRT de directeur van Convoy, Willem Endstra, arresteerde op verdenking van het grootschalig witwassen van XTC-gelden. Dit was tevens het eerste magere succes voor het IRT: het oprolllen van een drugsbende met een geschatte omzet van 300 miljoen. Endstra had de taak om het geld wit te wassen.

Al met al gaat het dus de verkeerde kant op. Om dit nog eens te illustreren volgt nog een citaat uit het leeronderzoek: "Op dit moment springen in bouwblok 12 (omgeven door Amstel - Amstelstraat - Wagenstraat, red.) de ogenschijnlijke tijdelijke bewoning van sommige panden, de leegstand, de

[18]

=========

verwaarlozing en slechte staat van panden, de bedrijvigheid van startende ondernemers (voornamelijk horeca), soms ook van een louche karakter, in het oog. (...) Het lijkt duidelijk dat in dit bouwblok de soms verwaarloosde, staat van panden een relatie heeft met het bezit. In hoeverre er sprake is van witten van zwart geld is niet onderzocht. Wel bestaat er ongerustheid in de buurt (zoals bleek in gehouden interviews) en bij gemeente en sleutelfiguren in de binnenstad."

[19]

 

Tot slot

Hubertus Johannes Lüske heeft met behulp van zijn hypotheekbank zijn onroerend goed-imperium kunnen opbouwen. Hierbij staat en stond Bertus in contact met vele criminelen. Tevens ontplooit hij zelf ook de nodige activiteiten die niet door de beugel kunnen zoals valse aangiften, intimidaties, het verwaarlozen van onroerend goed en speculatie.

De oudst bekende verhalen dateren al uit het begin van de zeventiger jaren. Eén van de meest geruchtmakende affaires is de geschiedenis van de Lucky Luyk. Rondom dit pand hangt een waas van gesjoemel en gewelddadige ontruimingen door knokploegen. Lüske was de eigenaar.

De financier van dit heerschap is vooral de Friesland Groninger Hypotheek bank. Deze bank heeft de laatste decennia zijn nek zo ver in de huizenmodder gestoken, dat het nooit meer goed komt. De relatie tussen juist deze bank en Lüske is dan ook niet verbazingwekkend. Zonder deze bank had Lüske nooit zoveel activiteiten kunnen ontplooien.

De bank helpt zelfs mee aan leegstand door leegstandsbedingen in de hypotheekacte op te nemen. Dit is onder andere gebeurd in het geval van Amstel 182. Pure speculatie.

Naast de handel in onroerend goed is Lüske actief op andere gebieden. Bruiningscentra, een kartingbaan, horeca en free-fight, het hoort allemaal tot de mogelijkheden.

De voorbeelden van vier panden laten zien wat Lüske zoal doet met onroerend goed. Het geeft een beeld van leegstand, verwaarlozing, verkrotting, speculatie, intimidatie, valse aangifte en dubieuze transacties.

Vooral in de Rembrandtplein-buurt koopt Lüske dat het een lieve lust is. In vooral het bouwblok omgeven door Amstel - Amstelstraat - Wagenstraat springen tijdelijke bewoning, leegstand en verkrotting in het oog.

Het lijkt er op dat Lüske, op een enkele kraakactie van leegstand bezit na, geen strobreed in de weg gelegd wordt. Zo bouwt hij zijn imperium verder op. Dit mag niet gebeuren.

[20]

=====

Bijlage I

Er zijn ook goede dingen over Lüske te melden

René Froger's schoonvader kreeg rake klappen op een cruise.

Tijdens een cruise om de wereld met de luxueuze 'love-boat' Statendam is Lou Bartels, de schoonvader van René Froger, betrokken geraakt bij een vechtpartij waarbij rake klappen vielen. Lou en zijn vrouw Annemarie hadden zich in Los Angeles ingescheept met een aantal goede vrienden, onder wie onroerend goed-handelaar Bertus Lüske (...)

Tijdens de maandenlange reis op zee ontstonden irritaties tussen Bartels en Lüske. Lou Bartels, ex-broodfabrikant en oud-penningmeester van Ajax, zou zijn vriend Lüske hebben geërgerd met de trotse verhalen over zijn beroemde zingende schoonzoon. Tijdens een woordenwisseling diende de zwaargebouwde onroerend goed-magnaat zijn vriend Bartels een kaakslag toe, waarop beide heren even later over het dek rolden en door de toegeschoten stewards vechtend uit elkaar moesten worden getrokken.

Beiden werden bij de kapitein op het matje geroepen, hetgeen er in resulteerde dat Bertus Lüske gesommeerd werd in de eerstvolgende haven te Piraeus, Griekenland, van boord te verdwijnen. De vele miljonairs op het cruiseschip, onder wie de weduwe van Conrad Hilton, hadden weer voor dagen gespreksstof.

Uit: Privé, april 1974

[21]

Bijlage II

Er is nog meer te melden

Het gokhuis was begin november na een aantal invallen van de politie heropend door Charles en Marcel Lüske, broers van de onroerend goed-handelaar Bertus Lüske, tevens eigenaar van "Europa's grootste bruiningscentrum' Safe Sun in de Amstelstraat. Zijn eerste avond in het gokhuis won Santos ongeveer twintigduizend gulden aan de pokertafel: domweg gelukkig in de Dapperstraat, zo leek het althans. Behalve de Lüskes bevond zich onder de verliezers ook de zanger Ben Cramer, wiens naam in de processen verbaal over deze zaak overigens nergens is terug te vinden.

De volgende avond won Santos echter opnieuw fors. In de ogen van de gebroeders Lüske werd daarmee het bewijs geleverd dat de Griek vals speelde. (...) Tegen vier uur 's nachts zetten de Lüskes Santos een .22 op het hoofd en schudden hem leeg. De gebroeders reden vervolgens met de Griek naar het Sonesta, waar hij verbleef, in een poging hem ook de inmiddels in een hotelkuis opgeborgen speelwinst van de vorige avond afhandig te maken.

Op het moment dat de kluis in aanwezigheid van een employé van het hotel zou worden geopend, schreeuwde Santos echter dat de twee geen cent meer zouden krijgen. Charles schoot de Griek daarop zonder aarzeling gericht 'door z'n apparaatje', zoals rechercheur Fred Engelberts van het politiebureau Warmoesstraat het uitdrukt.

Uit: "De maffia in Amsterdam" door Bart Middelburg, 1988

[22]

======

Namenregister

 

++++++++++++++++++++++

In August 1996 the S.P.O.K. (SPekulatie Onderzoeks Kollektief => speculation investigation collective) published "The Lüske Brochure - Bertus' cheating ways explained"

The S.P.O.K. is still going strong online!

 

The Lüske Brochure

Bertus' cheating ways explained

The Lüske Brochure is written by the project group Lüske and is a publication of the Spekulatie Onderzoeks Collectief (SPOK).

 

Still available previous publications of the SPOK are:

- Dossier Leutscher (1988)

- De heren zijn toch geen inbrekers? handleiding voor onderzoek naar personen en zaken (1994) ISBN 90-72768-36-1

- Voorpublicatie: Rijk op de Nieuwendijk, brochure over projectontwikkeling, subsidiemisbruik en mannenmode (1996)

- Aan hen die verblijven....,kennismaking met juridische procedures rond kraakpanden (1996)

- Uitgebreide kraakhandleiding 96/97 (1996) (i.s.m. de gezamenlijke kraakspreekuren) ISBN 90-75825-03

 

These publications can be obtained at:

Spekulatie Onderzoeks Kollektief

postbus 94526

1090 GM Amsterdam

telefax 020 620 6826

email SPOK@DZS.XS4ALL.NL

 

het Fort van Sjakoo

Jodenbreestraat 24

1011 NK Amsterdam

 

and sometimes at regular book stores

=============

Bertus' cheating ways explained

The Lüske Brochure

project group  Lüske, August 1996

Content

3)   Introduction

4)   Lüske on a war path

6)   The financiers

9)   Lüske's other activities

10) 48 Sint Jansstraat

11) 198 Amstel

12) 9-15 Amstelstraat

14) 182 Amstel

17) Rembrandtplein

20) At last

 

Supplement I - There are also good things to tell about Lüske

Supplement II - There's more to tell

 

List of names

[2]

=======

Introduction

Over the last few years more and more visitors of the SPOK are running into this Lüske person. Those experiences are without exception negative. They're even so negative that we can't publish some stories. That could, according to the one's involved, have negative implications for them.

The latter stories made us to decide to take the step to publish some experiences and facts side by side. Slowly but surely an image of a person arises who deals with real estate without being interested in it. At least all kinds of shady activities do interest mister Lüske, regular rental at the other hand not at all. This attitude leads to vacancy, dilapidation, bizarre rental agreements, false declarations, dubious transactions and intimidations. 

We're no the first one's who are publishing about Lüske. Already in 1982 the black-book  'Not for sale, the Lüske connection and the Lucky Luyk' was published. This black-book made clear which interests were behind the notorious gang of muscle men of  Lüske and partners. One of the leaders of those gangs, Jan Plas, is standing in the lime light these days, as crown witness in the court case against Johan Verhoek, aka De Hakkelaar. Not only Jan P. has himself developed further in the criminal scene. Also Lüske himself develops the most unusual activities. In this brochure some of these activities will be highlighted, especially when they are related to real estate. To give an insight in how Lüske operates, some four premises are used as an example.

It seems like that everyone, from people in the neighborhood to Van Traa knows with whom we're dealing. Nevertheless Lüske may continue his ways, backed by the Friesland Groningen Hypotheek bank (=> Friesland Groningen Mortgage bank, or in short FGH) and the government. We hope that this brochure also will help to stop Lüske.

[3]

Lüske on a war path

What kind of person is Lüske really? We want to start this topic with a quote from ' Niet te koop' (=> Not for sale):

How he remembered the Lüske of those days (about 1970): "He came from a poor family. He was just a little boy. But incredible vulgar. He was also the type that really liked to show-off. He made constantly remarks like I'll do that easily' and 'I'll buy that easily''. Recently I heard the rumor that he was somewhat eight year ago (around 1974) involved in a shooting incident. It was said that he had been shooting himself. It's just a rumor, but I can picture this completely, because he was also the bad-ass type. In that bar 'De Oude Lantaren (=> The Old Lantern) little and big criminals came. There he met his business partner, Henk Bootsma, where he now does business with."

She knows him also as moneygrubber. "A friend of mine had rented an apartment floor from him. She was about to move out. On a certain day he came by with the new tenant. Do you know what kind of rent he asked that new tenant? Five hundred guilders. While the apartment floor before had costed only sixty guilders. Five hundred guilders, when I still picture this apartment floor, criminal. "

That bar was the start of Lüske's enterprise. Bootsma was the business partner of Lüske. Together mister Lüske en Bootsma owned the private company Chidda Vastgoed (=> Reality). This private company bought the squatted premises Jan Luykenstraat 3, after notary Slis Stroom went under.

The sale had been taken care of by brokerage Peters en van der Vloodt, nowadays ran by mister Peter van der Vloodt for the house' trade and mister Richard Kelpin for the barking at the tenants. This brokerage has often dealt with cases on behalf of Lüske.

After the sale the gentlemen wanted to have the premises emptied. Because there were no solid plans at the table, except for a false rental agreement with little friend D.J. Prins, all grounds for this were missing. They contacted a gang of musclemen, meanwhile covered by De Telegraaf (=> right wing, sensationalist newspaper), which published article wherein the gang of musclemen got a voice with the motto: 'Victims start loosing trust in authorities' and 'Squatting is now really a war.' The real estate owners and the members of the musclemen gangs were really pathetic. Also Jan P. may say something: "Look", says little Jan P. (36), an owner of a gym, who this week 'swished' some seven squatters during a nightly raid on a by him rented premises in the Amsterdam' Jan Luykenstraat., "We do have by now a nice list of private addresses of squatters and their families. I won't say anything else."

[4]

=============

The fighter for law and order, little Jan Prins, is now helping the Amsterdam' justice department because he has so much inside knowledge about the world of the drugs dealers. He has been put forward as crown witness in the case against Johan Verhoek, de Hakkelaar. Maybe this means that Jan Plas, like his former student kick-boxing André Brillenman, will be found back, cut into pieces in a barrel of concrete. It's more likely that the justice department will do anything to provide him with a new identity.

Jan Plas allegedly had a rental agreement to run a gym in the Lucky Luyk. This didn't happen. That's why D.J. Prins would move into the premises. Thus the connections in the criminal circuit were still involved.

On December 4th. 1979 D.J. Prins was involved in an armed robbery at Schiphol airport with a certain Lensink. The same day they were arrested in Hazerswoude. On March 7th. 1980 they were sentenced to one year in jail by the district court of Den Haag.

This Prins wanted to enforce an eviction on the basis of a 'rental agreement' and sued the municipality. Meanwhile the municipality tried to purchase the premises. When they managed to do so, the premises was evicted for the sake of others than the residents that were there in the first place.

[5]

The financiers

During the time that Lüske was owner of the Luyk, SPOK criticized his financier. The Rabobank, the Halfweg branch, was investigated.

To the outside world it looked as if the CEO. Wijsman, was given hell. After a while it resulted in the fact that Lüske wasn't welcome anymore at this Rabo-branch. He had to go on a search to find another financier.

Unfortunately he found one. Actually we could have predicted at which bank he would end up: The Friesland Groningen Hypotheek bank (FGH). This bank has for decades dived so deep in the housing-mud, that it will never ever surface again.

This bank was financing farmers in Groningen about a century ago. After that this bank geared more and more towards being a speculators bank. He who had nowhere else to go to, had to knock on the door of the FGK. And thus the FGH was involved with all kinds of dubious objects and owners. Together with Breevast they developed projects like Hoog Catherijne (=> shopping mall adjacent to Utrecht Central train station). This partnership led to the fact that the bank in the second half of the 80s almost went down by the affair involving building company Bredero. The CEO of FGH had the same position as he had with Bredero and Breevast.

The FGH was taken over by Aegon. The Aegon managed, despite the anger of the small stakeholders, to get hold of about 93% of the total stock, for a very low price. The small stakeholders accused the board of directors of negligence and scams. 'This case turns out to be bankrupt for years, but you deceived us or you didn't pay attention."

The FGH also started doing business in the retail sector. Despite the fact that this bank its self warns for the shifts that will happen, they are players themselves now: " As long as they finance 40% themselves, we'll join happily. At the end of the day we're a bank that has to make a certain amout of profit."

The FGH for instance also took over the shopping mall at the Waterlandplein (northen part of Amsterdam). The CEO of the FGH, W.A.J.M. van der Heyden had through BV Exploitatie van Onroerende Goederen Ruysdael II (=> Exploitation of Real estate Goods Ruysdael II), transfered the economical property to Worktown. Worktown on their part was financed by the FGH.

This property is in the end, after some shady transactions, in which the notorious Kükenheim of Euro-invest played a part, taken over by a housing association. After this the unrest of the residents living above the shopping mall was settled.

[6]

==========

The FGH was discredited by the sale of Hoog Catherijne, during which alledgegly no taxes were paid, and by the financing of Jan Bosch. Jan Bosch brought Ravast to the ground by dealing in a Paulianeus way. The FGH knew about this, according to Mr. Hermans of the tax authorities. Bosch, among other things, scammed his fellow share holders by selling his own premises too expensive to the real estate fund. In the end he had to flee.

Back to Lüske. Also he has been financed by FGH. Without the FGH, Lüske never would have been able to start so many activities. We know about two current mortgages, which are worth in total almost 17 million.

In one of these two mortgages the FGH demands that the premises is empty and stays empty. This so-called rental-clause indicated that the mortgage is solely meant for speculation. After all, the part-payment of the mortgage mustn't come from rent money coming in, but from the raise of worth of the premises. In this way Lüske bought, through his private company Amstelimmo BV, the premises Amstel 182.

The other mortgage is a so-called umbrella-mortgage. This means that the bank gives money with several properties as a security. Besides this the bank wanted a security from Lüske's wife, Jannie Bos. Jannie Bos deals also in houses in her own name.

By the end of 1993 the following properties were mentioned in the umbrella-mortgage:

- 5 Oud-Bussummerweg, in Huizen (residential address of Lüske)

- 5 Dr. Smitstraat, in Zandvoort

 

in Amsterdam:

- 60, 62, 64 Pieter Aertszstraat

- 1, 3, 5, 7 Toldwarsstraat

- 59 Tolstraat

- 9, 11, 13, 15, 27, 29, 31, 33, 39, 41, 47 Amstelstraat

- 72 Nieuwezijds Voorburgwal

- 3, 4, 5, 6, 7, 8, 11, 12, 13, 15, 17 Wagenstraat

- 49, 200 Amstel

- 210 Ceintuurbaan

- 46 Vossiusstraat

- 17, 19 Regulierdwarsstraat

- 14 Westeinde

- 51 Regulierbreestraat

- 66 Weteringschans

- 103 Vijzelstraat

[7]

- 458 Singel

- 3, 5 Halvemaansteeg

- 58 Damrak

This impressive list is not complete. This is only the part that is property of the private companies Lubo en H&R Holding. In the meantime Lüske has bought and sold more properties, among others in the Rembrandtplein area.

The mortgage is for 10 million guilders. And 16 million has to be paid back. Apart from this Lüske has gotten separate mortgages on several properties, all with the FGH of course.

[8]

=========

Lüske's other activities

If we look closer at this list we see different kinds of property. Mostly it's licensed premises. The Zamenhofstraat is in an industrial area. No worries, also in an industrial area you can do strange things. And thus Lüske has almost finished plans to open a go karting track at the Daniël Goedkoopstraat near the Bijlmerbajes (Bijlmer' prison).

Besides a go karting track Lüske focus is (still) at 'tanning salons'. Already in the 80s he owned together with Bootsma the tanning salon 'Safe Sun' at the Amstelstraat. After the premises had been standing empty for years, he is running now again a tanning salon in it. Tanning salon Uggla attracts according to neighborhood residents not one single customer. Nevertheless it looks pretentious and has been open for a while now. The suspicion is that the tanning salon's main business has to do with something else.

Alongside the rental of shop premises Lüske has during his career regularly focused on the exploitation of licensed premises. Thus Lüske was the CEO of the Damhotel BV, which exploited the hotel at Damrak 31st In 1991 this private company did quit. The mail could be send on to Wagenstraat 12-II. Wagenstraat 12-II was according to the telephone index the address of the brother of Bertus, Marcel Lüske. The Wagenstraat 12 is now already for many years been boarded up. Interesting detail is that the hotel premises was owned by the recently deceased Jaap Kronenberg. Kroonenberg also owned Lüske's office address Weesperzijde 33a and the kart track.

In 1995 Lüske was also involved with the financing of free-fight happenings. Apart from the style of this sport this business attracts strange people. Besides Bertus also Kroonenberg was involved, as well as Dolman, the former bouncer of the Casa Rosso (=> very well known brothel in Amsterdam red-light district), and other broad-shouldered people. By the way, Lüske knows Dolman also through the real estate business.

Recently newspaper articles appeared in among others Het Parool and on AT5 (=> local Amsterdam news station) about bribery in the world of licensed businesses. In those articles the link between among others criminal bouncers, gyms and free-fighters was exposed. Ingredients who fuel the publicly known rumors that Lüske is also involved with this.

According to another article in Het Parool, the committee Van Traa has used Lüske as a case in relation with the criminal upper-world, who is involved with the licensed premises exploitation.  

This brochure is not about free-fight, nor about karting, it's about real estate. We want therefore to put to rest Lüske's other activities for now and shift our attention to some real estate stories.

[9]

48 Sint Jansstraat

The story about this tiny property, situated in a little alley which is disfigured by a parking garage and city forming, played during the last six years. The property was in a really bad shape. The property, a national monument, fell into the hands of Lüske's for only 88.000 guilders. It needed therefore a lot of  attention. Not that Lüske was doing this. He just left parts of the premises vacant. The ground floor was many times opened up by junkies and then again closed by the police with a small padlock. Lüske himself couldn't be bothered.

He tried after a while to get rid of the property. Through his trusted realtor, Van der Vloodt, he put it up for auctioning. Van der Vloodt was bidding himself on the property. With which he was hoping to raise the price. When he reached 188.000 guilders, nobody wanted to offer more, The sale was off. Moreover Lüske gave in the auction booklet false information about the rental prices. The stated rental prices would be between 300 and 500 guilders. In fact nobody paid more than FL 180,-. This relatively low rent had to do with the always promised, but never executed renovations. Lüske protected himself by stating in the auction booklet that he wasn't liable for potential lower rents, established by the government.

The premises received an official notification by the Stedelijke Woningdienst (Municipal Housing agency). The roof was leaking very badly and something had to happen really quick. After some lingering an emergency repair was carried out. Time was running out for Lüske and he sold the property eventually to J. Wals from West Graftdijk. This person started the renovation. Lüske himself never did a thing to the premises (except the enforced emergency repair). That's why it's strange that Lüske now states that he wants to renovate a property on the Nieuwendijk in order to be able to raise the rent.

[10]

=======

198 Amstel

Lüske has bought in 1989 and 1993 a couple of dozen of properties from diamond dealer Stoeltie. Through this he acquired in a short period twenty premises spread over two blocks along the Amstel. Besides these he already owned some premises and he bought some from 'individual' owners. Around this time he managed thus also to get his hands on Amstel 198. This property is not very wide. One could touch with one hand the front facade and with the other the back wall.

The property its self is not very interesting. For Lüske it's important that he has everything (or as much as possible) in one block. And none should touch his property! This warning was not respected by a group of squatters. They squatted the premises after it had been offered up for (bogus) rental for several years.

The property turned out difficult to barricade. At night they also found out that not that much was arranged for the occupation. Promptly some people who were hired by Lüske came to intimidate. The squatters left as soon as possible. In the past Lüske did the intimidation job himself. Thus he entered in 1993 a squatter's stronghold in Utrecht at the Ganzenmarkt with the motto: "This is mine, you have to go." After the squatters recovered from the surprise they shoved him out the door. This premises is sill owned by mister Vloet, a dodgy speculator and solicitor, living in Belgium.

Lüske did put up, a couple of days after the eviction of Amstel 198, some stickers with the text "rented out'. These stickers are still sitting there now, since December of 1994. Nobody has seen a renter. The property is currently dilapidated and boarded up.

[11]

9-15 Amstelstraat

The property in the Sint Jansstraat didn't have much of an importance. 9-15 Amstelstraat is about the most important possession of Lüske. He earned therefore a vast amount from it over the years. How one of his tricks actually works is described here.

At Amstelstratt 9-11 there used to be the tanning salon of  Bootsma, 'Safe Sun'. When this closed the sign over the door remained. Furthermore the floor was taken out and the premises remained vacant. The SPOK thoroughly investigated the property in those days.  It turned out that a tanning salon was still registered there. It was called 'Life Sun', officially a spin-off from café 'The Stones' on the Warmoesstraat. 'Life Sun' supposedly was run by a Miss A.C. Eype.

On the outside it looked that nothing was done with the property, but behind the scenes a lot went on. On May 29th.1989 Lüske sold the property to Morales from London. The amount he received for it was two million guilders. Strange thing was that Lüske kept interfering, as if the property still was his. He received his mail there, a private company was still listed there, etcetera. In the meanwhile the property was sold and bought several times. Below the selling dates and the prices:

May 29th.1989  Lüske sells to Morales for 2 million

October 20th.1989 Sold to Adjuncten Properties for 4,8 million

October 20th.1989 Sold to Hoorn and Winkel European Properties for 5,1 million

September 19th.1993 Sold to Lubo BV for 1,5 million

At first glance it's not clear what's happening. As a fact we can conclude that Lüske gains half a million through this deal. If we look at the backgrounds of the companies that are in between the deal, it becomes clear why Lüske gets half a million for lending out his property. Because lending out is what has happened. 

In 1989 a lot of money, which was earned in Sweden, is in need of being invested. People are very eager to invest it in real estate in The Netherlands and Germany. This causes that the prices are getting higher. Yet this isn't the reason why the price has more than doubled in five months time. We're looking here at a premeditated plan. Adjuncten buys for Hoorn and Winkel and received the 'normal' bonus of three hundred thousand. On paper the worth has risen a great deal. To explain this we have to clarify who and what Hoorn and Winkel is. The private company Hoorn and Winkel is an investment' private company owned by some Swedes, the same goes for Adjucten.

[12]

=======

Behind Hoorn and Winkel the gentlemen Linder, Finetto and Soderberg are hiding. They leave at a certain moment the partnership and 'De Nieuwe Maasstad' enters. In fact the complete private company gets sold. Who the hell is De Nieuwe Maasstad? De Nieuwe Maasstad was in those days a real estate fund, Schuwer was the CEO and Finetto was a big stakeholder. Why would Finetto sell a way too expensive property to his real estate fund? The NRC (Liberal Dutch newspaper) published on January 12th. 1992 the following:

"As a cause of the collapsing of the real estate prices it's tempting for big stakeholders to pass on their losses to the real estate fund. According to the CEO of De Nieuwe Maasstad, the Swedish big stakeholder O.B. Finetto has bought offices from his company at the end 1990, and at the beginning of 1991 and later sold them again at a reduced price."

Why we speak of a premeditated plan, initiated in 1989, is the fact that Lüske this whole time was interfering with this property, in the background. His construction signs were hanging on the facade and he took care of the fact that the squatters who showed up, left again. Also private companies were still registered at this address. This story becomes completely clear, after the fact that Lüske gets his property officially back, via his private company Lubo.

During all this time the premised has been vacant. After a long while, when Lüske is officially the owner again, a tanning salon is launched. We wrote earlier that so few customers show up, that it's unclear how this tanning salon can survive.

Hoorn and Winkel is a party of a certain caliber. They bought whole blocks in the city. In particular Gutenberg from Costa Rica brought in properties situated among others at the  Hoofdweg and at the Spuistraat/Keizerrijk. Besides that real estate was being brought in by IVEMO and Chesterfield.

[13]

182 Amstel

182 Amstel is one of the last purchases of Lüske. In his attempts to concentrate his assets in the Rembrandtplein area he wrote to many owners. Some owners went along, including Marianne Linthorst and Hendrik Joseph Martens. They lived according the cadastre in Kerr Serign, Serrekunda, Gambia. In 1985 they bought the property, when there was still a lamellae factory present. This company was written out of the Chambre of Commerce. Upstairs someone was still living. It became factually vacant in October 1995. The anti-squat guard, who was living there on behalf of brokerage Rappange, had to leave.The property had to be handed over empty namely to the buyer, Amstelimmo BV of Lüske. Handing over a property empty is often the case with sales. More disadvantageous is that the property has to be kept empty according to the mortgage issuer, the FGH. In the mortgage contract this can be read about it:

"I. limitation of the capacity to, without consent of the bank, renting out the surety, limitation about the prepayment of the rent sum or other compensations, and limitations in the right to alienate or to pledge the rights deriving from rental agreements."

So the payback of the mortgage has to come solely from the raise in worth of the property. The worth of a property rises faster if the property is empty, as opposed if the property is still being used. This is speculation in one of the most essential ways.

Through it's vacancy this property was spotted by squat group City Center. They squatted it together with the resident's group. We printed a pamphlet from the residents below:

NEWS ABOUT THE SQUAT ACTION OF 182 AMSTEL

It has been weeks since we squatted with the help of some 80 people 182 Amstel. After this we were busy with barricading the premises. We wrote already in our previous info letter that we're expecting the owner Bertus Lüske, In the past he has intimidated squatters with variable success.

This time he hasn't showed up with us. He had a look at the premises from the outside, some days after we've squatted it, and then he apparently lost faith. Unfortunately this doesn't mean that we can add this property to the housing pool in the long run.

Lüske drove namely in his silver-grey

[14]

==========

mercedes directly to the police unit Prinsengracht to file a report. After this a bizarre situation arose. Lüske has away of cheating on people. The victims were turned down by the police. They had to deal with the situation themselves. When Lüske turns to the police, all doors swing open for him. What turns out to be the case: Lüske files a report of the squat action on July 9th. 1996, two days after the squat. He states that tables and chairs are stocked up there. That this was a lie, as well as the building activities (installing central heating), the police had already established. The premises was in a derelict state. The electricity couldn't be used, the water pipes were leaking, etcetera.

Besides this he had another card up his sleeve. He supposedly had signed a rental agreement with an office group, starting on July 1st. 1996. Very suspicious because the property hadn't been actively put up for rent. The rental placards were just hanging there as a sham, just like the 'rented out' stickers at 198 Amstel.

An office can't be established at 182 Amstel according to the 'leefmilieuverordening' (=> living environment regulation) and no 'woningonttrekkingsvergunning' (=> permit for taking off housing from the general housing list) was requested. We wanted to tell this to the police, so that this false and impossible report could be thrown in a bin. In response to an eviction action at the Herengracht, the police had told us, Petra Steenkamer was actually the person who did this, that they didn't want to deliberate with us. After this we thus tried to convey this information to the district attorney, Haas Oppe. Also this person refused to listen to sane arguments. The premises had to be evicted, no matter what, even though the Community center 'd'Oude Stadt' (=> the Old Town) said that they feared that this was going to be an eviction for vacancy.

Meanwhile even the police got it that the filed report was fake. It didn't matter, they had found a stick to beat the squatter with. In the end we were told that we were going to be evicted because an half year prior someone had been living at 182 Amstel. Apparently they couldn't think of something better.

We can't and won't announce a counter action yet, but you'll understand that we can't tolerate this.

LIVING IS A RIGHT

VACANCY IS A CRIME

Squat group 182 Amstel

[15]

Just as with the Lucky Luyk, Lüske files a false report again. The police doesn't mind, they take anything in order to get rid of the squatters in their district. They try to have the case being taken care of by the justice department, so that a fair balancing of interest is not implemented. If this case was being brought forward through the 'vacancy law' to a judge, then the squatters would have had the option to express their views and explain their interest.

From the stance of the police and the justice department around 182 Amstel it turns out that they are an extension of Lüske. They're not prepared to listen to the arguments of the squatters.

[16]

=======

Rembrandtplein

Three of the four stories that are described above, are situated in the Rembrandtplein area. Lüske is busy with concentrating his property in this area. Jan Hartog and Rob Huygens have in their student research project Stadssociologie (=> City sociology) at the University of Amsterdam in 1995, created maps of the area with Lüske's properties. We've updated such a map.

In their student research project Hartog and Huygens go into the possible reasons why Lüske purchases a lot in one area. They mention the possibility to push through building plans. At this point in time a LeefMilieuVerordening (=> Living Environmental Regulation) is implemented for the area. When this is going to expire in 1999 and no new 'bestemmingsplan' (=> destination plan) is finished, then all building plans have to be approved. This is called a 'juridische minuut' (=> juridical minute) and created the possibility for large scale project development.

Another reason why he concentrates his assets so much is the fact that the municipal government rather works with one negotiation partner than with many small groups of property owners, what is very typical for the inner city. This stance causes that the multiplicity of interests and thus the multi-color aspects are being sacrificed. The improved negotiation position was almost just handed to Lüske when he could take over a large amount of properties from Stoeltie.

[17]

We could name some other possible reasons why Lüske concentrates his assets in the Rembrandtplein area: he's mainly involved with renting out licensed properties. This market is shadowy and vast revenues are earned. A lot of money is made by 'strangling contracts'. When you look up at the Chamber of Commerce how long an average licensed premises survives in a property of Lüske, you'll be frightened.

As a pub operator you don't want to agree with such rental contracts, but when just one person owns virtually everything in an entertainment area you can't turn to somebody else.

An other reason why Lüske is buying a lot between the Wagenstraat, Amstelstraat and Amstel, is his toy the 'Sinners of Heaven'. Against this discotheque possibly a lot of complaints about noise pollution could be brought forward, because it doesn't comply with the standards. Potential complainers will be mainly people residing in his properties. Mostly it will be people who have contracts without 'rental protection'. In such a situation it's not that easy to place a telephone call.

Lüske has not yet everything in the block between Wagenstraat, Amstel and Amstelstraat. For instance Northdoor has bought a block of luxurious, empty, apartments on December 19th. 1994. These apartments are now for sale. Before Northdoor became the owner it was owned by v.d. Lint Investments, which resided on the island of Tortola, at Road Town. V.d. Lint bought this property on October 2nd. 1990 from this tax for 1,8 million and sold it on, on the same day to Loire properties (formerly known as BAKOG) for 2,3 million.

Apparently this area attracts real estate owners with dubious reputations. It was inevitable that also the gentlemen W. Endstra would be part of this game. Lüske had a look at the property 188 Amstel, because he knew of someone that would be interested to have it. In the end at least one floor was bought by Convoy BV. This enterprise gained nation wide notoriety after the by then abolished IRT (=> Multi Regional Criminal investigation department) arrested the CEO of Convoy, Willem Endstra. on suspicion of laundering money, earned by XTC on a large scale. This was also a first small success for the IRT: the dismantling of a drugs gang with an estimated revenue of 300 million. Endstra's job was to launder the money.

All in all things are starting to go wrong. To illustrate this, here follows another quote from the research project: "At this moment it becomes very visible in property block 12 (surrounded by Amstel - Amstelstraat - Wagenstraat): the apparently temporary occupancy of some premises, the vacancy, the

[18]

=========

dilapidation and terrible state of the properties, the activity of starting entrepreneurs (mainly licensed premises), sometimes of a shifty nature. (...) It becomes clear that in this block of buildings the sometimes dilapidated state of the properties has a correlation with the ownership. To what extent money laundering has to do with this, is not being researched. There is however anxiety in the neighborhood (this came apparent in the interviews that were conducted) and with the municipality and key figures in the inner city."

[19]

At the end

Hubertus Johannes Lüske has managed to built a real estate empire with the help of his mortgage bank. In this he was and is in contact with many criminals. Also he himself engages in several unlawful activities, like false statements (to the police), intimidations and neglecting real estate and speculation.  

The earliest stories date back to the beginning of the 70s. One of the most sensational affairs is the history of the Lucky Luyk. Around this property hangs a shroud of skullduggery and violent evictions by gangs of musclemen. Lüske was the owner.

The financier of this person is mainly the Friesland Groninger Hypotheek (=> Mortgage) bank. This bank has for decades dived so deep in the housing-mud, that it will never ever surface again. The relationship between especially this bank and Lüske is not surprising at all. Without this bank Lüske could never have started so many activities.

The bank even helps vacancy by incorporating 'vacancy clauses' in the mortgage contracts. This was the case, among others, at 182 Amstel. Pure speculation!

Besides the trading in real estate, Lüske is also active in other fields. Tanning salons, a go karting track, licensed premises and free-fight, it all is part of the possibilities.

The examples of the four premises shows the various things which Lüske does with real estate. It paints a picture of vacancy, neglecting, dilapidation, speculation, intimidation, false declaration and dubious transactions.

Especially in the Rembrandtplein area Lüske purchases like a man possessed. In particular in the block of buildings surrounded by Amstel - Amstelstraat - Wagenstraat, temporary living situations, vacancy and dilapidation are very visible.

It looks like that nobody is standing in Lüske's way, apart from a couple of squat actions. Thus he's expanding his empire further. This has to stop.

[20]

=====

Supplement I

There are also good things to be told about Lüske

René Froger's father-in-law gets punched during a cruise.

While being on a cruise around the world with the luxurious 'love-boat' Statendam, Lou Bartels, the father-in-law of René Froger was engaged in a fight, where serious blows were dealt. Lou and his wife Annemarie boarded in Los Angeles together with a couple of good friends, among others real estate dealer Bertus Lüske (...)

During the voyage, which took several months, Bartels and Lüske were getting irritated. Lou Bartels, former bread factory owner and former treasurer of Ajax (=> famous Dutch soccer club), allegedly would have irritated his friend Lüske with the proud stories about his famous singing son-in-law. During an altercation, the heavy built real estate tycoon dealt a slap in the face to his friend Bartels, after which both gentlemen were tumbling across the deck and had to be separated, while still fighting, by the stewards.

Both had to appear in front of the captain, which resulted in the fact that Bertus Lüske was ordered to leave the ship at the first port of call, which was Piraeus, in Greece. The many milionaires aboard the cruise ship had something new to talk about for days.

Source: Privé (=> montly Dutch gossip magazine) , April 1974

[21]

 

Supplement II

There is more to be told

The gambling house had been reopened in the beginning of November, after a couple of raids by the police, by Charles and Marcel Lüske, brothers of the real estate dealer Bertus Lüske, also owner of 'Europe's largest tanning salon' Safe Sun in the Amstelstraat. During his first night in the gambling house Santos did win around twenty thousand guilders at the poker table: Just cheer luck in the Dapperstraat, or so it appeared to be. Besides the Lüskes, among the loosers was also singer Ben Cramer, who's name was kept out of the police reports about this case.

The next night Santos won again a vast amount. In the eyes of the brothers Lüske this was proof that the Greek was cheating. (...)  Around four AM they pointed a .22 to his head and emptied his pockets. The brothers then drove the Greek to the Sonesta hotel, where he was staying, in an attempt to also retrieve the money that he earned the previous night, which had been put in the hotel safe.

The moment that the safe was opened in the presence of an hotel employee, Santos yelled that those two were not getting anything more from him. Charles did shoot, without hessitation, a bullit in 'the apparatus' of the Greek, as detective Fred Engelberts of police unit Warmoesstraat did put it.

Source: "De maffia in Amsterdam" door Bart Middelburg, 1988

[22]

======

Names register